“We could be like two strings beating, speaking in sympathy. What would we do without you” Kate Bush /Love and Anger

Gebeurt het ooit, het overcome? ‘Het is óp me gevallen’ of ‘ik zat er lekker in’. In Japan worden verhalen over putten verteld. In India deed ze mij de uitspraak nadat ze uit een leegstaand huis kwam – ‘ik heb de duivel gezien’. Er gingen een paar mee. En daarna niet meer. Ik zag in de Piushaven het groepje ganzen grazen in opstelling. Het was rond 11 uur in de ochtend. Ze eten gras. De gans vlakbij mij, ik keek even goed, hij pakte het oud verkreukeld boomblad op, en legde het naast zijn rechterpoot! Om vervolgens weer gras te kunnen eten.

U moet sokken aan in uw slippers! De Aziatische mannen tegen wie ik het zeg lachen er een beetje om. Alsof ze juist ja, en we kijken naar zijn voet. Hij rookt gewoon even een sigaret in het bos. Toen ik zag dat hij sokken aan had in zijn slippers schaamde ik me. Hij zat alleen maar binnen. Niemand van ons kon een kapper gebruiken. Een enorme cacatou die opvallend zwaar was ondersteunde de kamer waar hij wekelijks op visite kwam. Een kapper is een vak. Anders dan sommige oude mensen konden wij het echt niet gebruiken. Ik keek wel naar hen, en herinner me nu ook nog sommige gezichten, capuchon op, capuchon af. Voor een kapper rinkelt het belletje bij de deur, zitten de andere mensen in de stoel, onder de kap.

Ik denk dat hij de auto heeft geparkeerd en op deze plek in de natuur een sigaretje rookt. Er zijn lelies op het water. Wanneer ik kikkers hoor, vraag ik me af, in Suriname denken ze dan; hoeveel kikkers zijn er die we horen waarvandaan? Ik heb gewoon een elastiekje en haal informatie uit een Westerse tv- serie om zogenaamd ook iets te voelen. De bonobo, de bonobo die een staat lijkt te hebben van een afgelegde weg.

“Don’t ever think you can’t change the past and the future” Kate Bush en ronde perspectieven die mogelijk maken te helen. Waar het natuurlijke, van ons natuurlijke roert, en we denken dat we minder zijn. Minderwaardigheidscomplex is an ILLness zegt Thcich Nhat Hahn. Een wildvreemde zwarte man in een Italiaans hotel vroeg mij wat er scheelde met mijn Gestallt. Ik denk nog weleens aan hem. Hij vertelde me van verloop en afzondering bij ziekte. Kate Bush zingt dat; hé ik moet je iets vertellen, ik vertel je iets; ga er vandoor met de liefde en de anger, ervandoor met een klein stukje hoop wat ons samen bind, wij hebben meer. Ga ervandoor met dit en dit, wij zijn uniek. We bouwen een huis voor de toekomst samen. (En wat zouden we doen zonder jou?) Mijn leven is voor mij een bouwpakket, en ik kan daarvoor ‘naar Suriname gaan’ zonder er ooit te zijn geweest.

mejuffrouw Saartje Burgerhart

Ze hoort bij de Calvijnen van het protestantse noorden. Ze is werkelijk charmant. Ze trouwt uiteindelijk naar de Lutherse kerk. Zwanen zijn daar geloof ik een ding.

Ik sta toch het meest versteld met Lotje, die door de auteurs beschreven word als ‘het ene moment zit zij in haar beddejakje, het andere moment vliegt zij geheel gekleed de deur uit’ ‘nu is zij de gedienstigheid zelf; dan is het haar fatsoen te na een theedoekje aan te reiken’. Over de conversaties word geconverseerd. Op een gegeven moment word Lotje iets gevraagd en zij zegt: ‘Ik zwijg doodstil. ‘T is alsof ik in de kerk zit.’ Zij lijkt met haar opmerkingen telkens van heel ver te komen. En zet mij op scherp. Er word gedaan en gesproken alsof we weten waar de grenzen zijn. Het is het één of het ander. Maar we denken vanuit onszelf. Het kerkgebouw heeft grenzen. Het is dubbelzinnig omdat er “vrij” gesproken wordt. (Op de halzen van de schrijfsters, schrijven ze)

Murdoch zegt dat vrijheid een gemengd concept is, waarvan de ware helft gewoon een naam is voor een aspect van de deugd dat vooral te maken heeft met het verhelderen van je blik en met het leren van je zelfzuchtige impulsen. De tweede helft is meer vals en meer populair, de eigengereide bewegingen en van de misleide zelfzuchtige wil die we vanwege onze onwetendheid als iets autonooms beschouwen.

1. Today 23-06-23

Florentine is stunning. Working on waves and shapes and colors communicating a whole lot. A whole lot lovingly you remember, we zijn degenen die de bodem voeden. In de gehele mobiele, geweven en zwevende gehelen. Bent u er zo één? Weet je wel, zo’n on-meetbare? Open-bare?

Het zonnen-in everything… Maar publiek-lijk. Kijk.

Hoe kan een kijkwijze uitgesloten worden? Het is toch heel anders dan een zoeken?

Het idee van Murdoch is dat goedheid met kennis verbonden is. En dat de ‘werkelijkheid’ vrijheid heeft in moreel begrip. Ze bedoelt ook dat kennis en vrijheid samenhangen. Net als bij S.Weil speelt bij Murdoch de aandacht ook een grote rol.

In de gereformeerde hervormde kerk waar ik op bezoek was. Liep ik de deur uit met een merkwaardige ongewisseheid. Binnen zei ik telkens ‘ik weet niks’ dank u voor de toelichting ‘ik ben hier echt niet zo bekend mee’. Ik wandelde op het pad en plots de gedachte; ‘het is jou probleem dat je je een idioot voelt’. Er is niks mis mee. (Of het geeft weet je niet).

Dat is gek, er is ineens ruimte voor de wil en mijn eigen rol. Maar ik denk we zijn ons maar gedeeltelijk bewust en in het duister | nis. Het goede is niet hetzelfde als alles. Het is niet zo dat àlles goed is. De aandacht bevalt mij meer katholitisch, waar mijn intentie uitgesloten word en het een vallen tot, maar zijn wij te krampachtig geworden?

Vind iemand dat hij mij iets moet vragen als ik zonder boodschappentas twee mineola’s van de markt koop? En één er op eet op de trap, in de zon, en wederom mij iets word gevraagd. Vol zit ik met nabijheid voor het moment, en dan… ‘lekker toch?’ In het moment weliswaar toch nabij, omdat ik mij bewust word en alsof ik me te buiten zou gaan voor het oog van een havik die ik niet gezien had. ‘Ik had net zo goed een selfie kunnen maken’. Stralende mensen en stralende mensen die voorbij lopen! En groeten, en een praatje maken! Even teruglopen en iets ophalen, gewoon omdat het er wel licht en omdat ik dan toch even een koffie kan drinken. Wat een ernst.

‘Daar moet een piemel in’

Wilders en demonstranten

Een piemel als wijzer, het kan een feministische gedachte zijn. Omdat de patriarchie beter aangewezen kan worden door een man? Doelgerichter zijn, want vanwaar de lippenstift? Maar ik denk liever aan het gedicht over de faun van Mallarmé die afspiegelt van een verleiding en alles de rug omkeert. Het probleem is niet de impotentie want hij laat de context groeien.

Seksuele hervormingen zouden volgens psychiater C.vanEmdeBoas reeds moeten beginnen en wel bij de jeugd. Hij haalt de Franse revolutie erbij aan; ‘de natuurlijke vrijheid van alles te mogen doen, wat anderen in hunnen rechten niet stoort (…)’ Ik vind het leuk dat hij over homoseksuelen (1936) zegt; dat homoseksualiteit zal blijven voorkomen in elke maatschappelijke structuur. Hij zegt dat tegenstanders geen onderscheid maken tussen de aangeboren en de verworven vorm, die een onbevangen waarnemer onmiskenbaar zijn, en waarvan het ontstaan van de laatste opgesloten ligt in de gezinsstructuur. Wat zegt hij eigenlijk? Dat er geen daadwerkelijk verschil is met het seksuele zelfbeschikkingsrecht? Oedipus word wel genoemd; dat ook de homoseksuele man zijn moeder aanbad en de vader uit de weg wil ruimen.

Verscheidende mensen zeggen me dat ik eruit zie als Julie Andrews, die van The Sound of Music. Ik kan me er wat bij voorstellen, sinds dat we beiden een klein hoofd hebben en blond zijn. Steeds meer begin ik te leren wat dat voor mij inhoud. Ik moet blijkbaar ook iets leren van schroeven, van lantaarnpalen, kappers. Ik begrijp niet waarom mensen van kleur het leuk vinden om naar te kijken. Maar toen ik in India was waren de reclamebaby’s blonde types en bijna altijd wit. Enorme joekels van witte babywolken boven huizen met dakterrassen waar niet meer gevliegerd word.

“I want to have it” “So i can kick it” maar Nina Hagen zegt; ob blond, ob schwarz ob braun ich liebe alle Frau’n… Die zich desondanks laten zien als weerzinwekkend vernietigend. Zelfs de Russische Tarkovsky laat de haren draaien in een elegante knot. Ze hebben er moeite mee. Bij het wachten op de trein maakte ik een praatje met een vrouw die iets zwaars tilde en iets lichts zou ik alleen zitten, nee, totdat ik zag dat ik in de priority stoel zat. Anderen schamen zich al als ze tien minuten in het openbaar op iemand moeten wachten. Ik zat daar gewoon voor heel lang. En dan zou ik mij opnieuw moeten schamen wanneer ik terug naar binnen loop? Opdat mensen weten dat ik ‘voor gek sta’/iets niet gelukt is’?

Een seksueel zelfbeschikkingsrecht of het psychiatrische van de faun? Zouden homoseksuelen in Duitsland de wet omzeilen en tolerant baby’s adopteren? Oftewel gesteund. Zijn we los van Freud, na de derde generatie ‘kinderen van homoseksuelen?’ Heeft niet C.vanEmdeBoas toch een punt op dat tegenstanders wellicht ruimte toelaten met hun eigen verwarring. En daar bedoel ik mee, zijn zij genetisch(2x) beter onderlegd? Door met argwaan ergens in te staan wat het onderscheid naar het gekekene net zo goed ten goede kan komen.

Eten is een bezigheid waar ik niet veel mee bezig ben omdat ik honger heb. Ik ben goed getraind.

Als ik jonge jongens zie vragen ze; mag ik je wat vragen? Ja, zeg ik dan, blijken ze toch aan hun telefoon te denken.

Eeeh. He. Psst. En toch vragen ze meestal iets. Voor doven is ijdelheid blijkbaar een taboe, hoewel ze er zo goed in zijn!

Marianne Faithfull, Sex with Strangers.

Now it’s time for sex with strangers, with just one look. And you and i are smiling.

Ik denk wel aan Andrea.

Dit ging eraan vooraf en schreef ik in Vught in juli 2023. Het is een interview met Sylvana Simons in de Privé (met Erik Santegoets). Ik heb het alternatief gelezen en ik begin:

Ik denk dat Sylvana Simons zegt met deze twee zinnen:

• ‘Ik heb veel meegemaakt
  • leven in een bepaalde mate van angst, dat is er, voor iedereen (doel is niet om angst in te perken of weg te halen
  • het is wel zo dat veel meemaken ook veel meningen meegeeft
  • ze bedoelt het als de druk van de angst halen, door deze te erkennen (niet een plek geven)

Sylvana Simons’| Ze begeeft zich nu in een oneven (ik kan mijn eigen handschrift niet helemaal lezen) waarin/waarmee elk woord (die ze uitspreekt) op een weegschaal wordt gelegd. Een risicovol dobbelspel in een land waar Pim Fortuyn en Theo v Gogh | het zwijgen word opgelegd. ‘ (zij zijn dus ook anders moeten gaan praten).

Ik overdenk even en schrijf dit: De dreigementen zijn er geweest, echter ook een toennemende druk om je in de taal ontzettend angstvallig moet wegen welke woorden je zegt. –> je wil je wil pakken

Ook het constante aanwezige van je te moeten beperken op Wàt je zegt (in gesprekken)

ze heeft op een gegeven moment besloten dat het constante aanwezige en de dreigementen

‘Als je van jezelf houdt, dan doet de mening van anderen er een stuk minder toe.’

• Het is belangrijk om in een volledigheid van jezelf te kunnen houden .
• * (De beelden / foto’s helpen mee)
• Waarom? Omdat situaties èn persoonlijke omstandigheden altijd veranderende zijn

Is dus deze zin betekenend dàt, het niet zo is dat anderen niet belangrijk zijn, en / of hun mening

Het houdt echter in,

De beelden helpen mee, omdat het niet een te meten is

| wat een situatie

voor iemand

betekenen kan,

| en dat ook beoor

delingen van jezelf

over situaties en si

tuaties door,

heel verschille

nd is

–> Doet de mening van anderen er minder toe

“Desondanks is leven in een bepaalde mate van angst, want dat is er echt wel, natuurlijk” (Sylvana Simons; deze zinnen achter elkaar) niet prettig

(De dreigementen) Een aanslag zijn op haar leven –> daarom heeft ze de keuze gemaakt om het te delen met haar gezin

en dat komt óók doordat ze aan zichzelf merkt, dat ze haar taalgebruik inperkt

(dit is een verlies)

|| dat ze zichzelf verliest

(ze is niet perse bang haar fysiek leven te verliezen

* Ze geeft aan, er is een verandering in de samenleving in NL geweest (+ politiek) (+ portrettering) waardoor

het uitspreken van meningen beklemmend is.

Ik ben boos! omdat het niet logisch is : omdat hun moeder Sylvana Simons is, wòrden ze uitschelden|

Sylvana Simons + de kinderen weten allemaal al, dat de uitgesproken overtuigingen van Sylvana Simons + dreiging effect op hen hebben.

Ze heeft iets geprobeerd vanwege zodanig dreigement

Daarom maakt ik, Florentine

het lastig

‘Ik wil de foto’s posten met haar dochter ‘

De dochter word erom gepest

–> weet dat je het nooit helemaal in de hand heb wat en hoe anderen je toch blijven raken/plagen

(* hier speelt gender wel een rol) –> dochters mogen niet terugsteken

steeds weer vervelende opmerking

Het is pijnlijk dit verdriet

(Sylvana Simons maakt dus juist weer onderscheid een meegeven in een ontelbaarheid)

zeker als het over dit soort dingen gaat

(Sylvana Simons merkt dat haar dochter niet helemaal zelf kan kiezen hoe ze zichzelf wil afbeelden)

(hoewel ze dit wèl belangrijk vind)

(* Het heeft wel te maken met dat de zaken strikt gescheiden moeten worden in politiek/samenleving)

| * Een politieke overtuiging

ook voor jezelf (en anderen) misschien helemaal niet zo vaststaat

Sylvana Simons is een zwarte vrouw

persè de juiste keuze’s te moeten maken

Het heeft ook te maken met dat andere kinderen opletten, op gaan letten op wat haar kinderen doen

/ en minder op zichzelf èn of andere kinderen. Hier speelt gender ook een rol, dochters mogen niet terugsteken.

Van de doven wereld heb ik geleerd dat hoe je iets neerzet en wat daarom heen, beschouwent

En keuze’s waarbij de jongere generatie echter aan zet is. Ik weet ik wil de mollen opkloppen,

ZE HALEN DE GROND OMHOOG

Ik heb een angst voor de technologie en de digitale wereld. Maar ik schreef ook, een toestel kan je niet pijn doen.

---

Kate Bush: “Split me open with devotion put your hands in and rip my heart out eat the music”

Een auto vertelt mij dat er enge dingen gebeuren, en ik voel met mijn handen verschrikkingen. Wat een waste!! Mijn vrienden praten onzin en met sommige vreemden heb ik prachtige gesprekken maar ze willen altijd weten waar ik ben, met wie ik ben (geweest) en vandaag was dat een vreemde met een Cruyf vest aan en ik denk dat we heel ver zijn geweest of dat hij iemand zoekt.

Kate Bush: “Every old sock meets an old shoe”.

Chinezen zijn mooi

Er was een knal en hondengeblaf. Het is avond en ik sta bij het raam. De lachende kinderen die ik zie. Drie, voor een ander raam zeggen toch wel het is erg dat mensen dood gaan. Ze ‘zeggen’ dat we kiezen voor het leven met alles wat je maar kunt bedenken. Hier maakt ze niets uit. Ze lopen namelijk gewoon langs het raam van buren. Ik bedenk maar dat ze dat ‘zeggen’.

Ik denk aan Chinezen omdat ze misschien wel heel raar zijn en er andere ideeën op na houden. Dit is een mijn in Spanje, of een steengroeve die er voor mij op lijkt. We stappen op mijnen in alle vormen en er gaan zelfs mensen in. Ook kinderen. Dit had niet gekund als we andere dingen hadden gedaan.

Ik wil vaak weten wat iemand anders weet wanneer ze voorbijkomen, dat kun je paranoïde noemen. En ik hoor ook vaak dat ik ‘een klein kind ben’. En dan vliegt er weer iemand voorbij en denk ik wauw, waar denkt die aan. En altijd weet ik iets te vinden. Ik dacht aan Jihad, de strijd om de islam, en de Jihad zoals ik hem lees. Voor mij is het wel de islam, en islam staat bekend om liefde. Eartha Kitt zegt ook “keep your bible by your side, lift the veil and see me if you dare”. We hebben allemaal een sluier in grote zin, en Eartha Kitt wil wel een man, een Arabische man. Zónder goederen. (Arabian Nights).

Mannen vragen vaak aan me of ik iets nodig heb, en ook of ik iets met ze wil doen. Op pad gewoon. Ze zeggen hiermee dat ik iets niet kan, maar ik kom er achter dat ze zeggen; dat ik teveel aan mezelf denk. En dan aan Jan en Alleman denk.

Ik heb Chinees Internet. Huawei. Grace Jones heeft een nummer Corporate Cannibal. “I’m your Corporate Cannibal” zingt ze. “Who can identify me?” “Who can define me?” Grace Jones is Jamaicaanse en erg slim. Ik snap niet hoe het kan want ze ‘had’ helemaal geen mensen. Ik weet niet zeker of ik de kinderen geloof die me uitlachen op straat als ik een datum in mijn agenda op mijn mobiel noteer (van een poster) of ik echt oud begin te worden, of dat ik vroeger saai was. Ik denk namelijk dat ik vroeger, als jongere de datums gewoon onthield, in mijn hoofd had. Ook als ze gewoon waren. Ze zijn misschien wel in nood.

Bijvoorbeeld Spotify laten kiezen vis-à-vis Borderline

Eartha Kitt: “If somebody loves Eartha, then somebody loves Eartha.” In het mooiste interview wat ik zomaar op Youtube heb kunnen bekijken. Existentialisten brengen de keuze in verband met wil –> de vrijheid zit in het idee dat ieder op elk moment ‘de feiten zijn rug toe kan keren’. De feiten zijn dan dingen als hoe om te gaan met de vrijheid. De uitdaging is dat je, wanneer je een keuze maakt kan kiezen om je bloot te stellen aan het leven. Maar hoezo zijn er keuzemomenten?

Twee jaar geleden heb ik onder andere deze opmerkingen gestuurd naar de Borderline stichting. Ik was namelijk best verbaasd over wat ik op de website las.

Over het algemeen is het beeld van ‘alles of niets’ en Borderline als een soort defect aangemeten. Spotify laten kiezen heeft zowel beide -handeling, als geen van beide – algoritme. Waar ik ook heen wil gaan is dat het weer een beetje gedijt zoals bij het circus, waar het voortduren van een beweging op allerlei manieren wordt bespeeld en de omgeving het mogelijk maakt. Het ‘niets’ van existentialisten zit in de reducerende almachtig idee van de wil. Wat ook het ‘alles’ is.

Ik denk dat iemand met Borderline erg moet lachen, en dat de ervaring van een ‘alles of niets’ beschouwing toch echt werelden opent. Murdoch heeft het in tegenstelling tot de existentialisten over onophoudelijke pogingen, die weer feilbaar zijn. Ze zegt ook dat we niet volledig op het gebruikelijke niveau kunnen vertrouwen, wat we in sommige opzichten ook niet moeten doen.

In de wereld die ik kan zien zie ik allerlei mannen-grapjes. Universele grappenmakers noem ik ze; wanneer ze me laten zien hoe ze de losgeraakte rand van de tafel goed repareren met plakband of pritt inclusief geïmproviseerde lijmklemmen. Dezelfde grappenmakers schuiven met gemak een stoel op als er een (mannelijke) laatkomer bijkomt. Er is mij verscheidende keren een stoel gewezen in tal van situaties; bij mijn diploma-uitreiking, bij lezingen, in het openbaar vervoer. Ik heb een enkele keer een man (of mannen) een stoel aangewezen. Een vrouw wijs ik met enige afwachting wel met regelmaat een stoel.

Ik geloof niet dat emoties en ‘alles of niets’ samengaan. Het idee van alles of niets als zijnde uitersten (die niet wenselijk zijn). En emoties die ook in het kind niet puur zijn omdat ze te maken hebben met gevoelens (die niet emoties zijn). Ze zeggen dat er vaak een verhulling, zoals een verslaving is om de boel te bedekken. Des te kwalijker is het te menen dat beoordelingen onjuist zijn.

Op een bepaalde manier denk ik over intersectionele levenshoudingen, zoals die van vrouw, patiënt, dochter, en ik zit met alles waarbij hetgeen wat mij toekomt soms buitenzinnig is, soms een ondergaan van dat wat is en die wel tegenovergestelde perspectieven uitnodigen.

“If somebody loves Eartha, then somebody loves Eartha”

Erasure in existence

Let’s make sure s/he in India can live. Ik loop twee leeftijdsgenoten tegen het lijf voor hun privé terrein met tennisbaan, woningen, school postkantoor, alles voor hen. Ze spreken me aan en ergens in het kleine gesprekje zeggen ze: “poverty only exists in Africa” jaren later denk ik dat ze bedoelen: wij zijn het aan het uitroeien. Ik schreef op mijn negentiende het volgende gedicht:

Nu, liggen we op één lijn? Als mensen wie in ‘all oppurtunities met’ verkeren? En –Renzo Martens– is het waar dat in Afrika armoede wordt uitgebuit, als nationaal product? Enjoy Poverty: Renzo Martens (2008). Ik zeg niet dat het mijn schuld is, ik denk dat ik weet dat ik niet ook zeg dat ieder hetzelfde zou zijn en armoede leeft in de mind. En hier bedoel ik mee dat ieder hetzelfde zou zijn. Dat het leeft is angstaanjagend. Murdoch heeft de uitspraak: “Man is a creature who makes pictures of himself and then comes to resemble the picture.” Murdoch zegt dat moderne analytische technieken gebruikt worden om gelijk de onmiddelijke ervaring in een conventionele context te plaatsen. Hiermee gaan we iets bepaalds zoeken buiten ons gebruikelijke begrip en gaan daarmee door. Als alle ervaring dun en ongefocust was, zouden we minder geneigd zijn erop te staan ‘dat het zo vanzelfsprekend is’. Tegelijkertijd is iets als ‘gedachten’ met de zwaarte en inhoud lijkende als groter dan bewustzijn; ‘je kunt er haast niet bij dat je het denkt’. Leuk aan Murdoch is dat ze juist zegt dat beeldvorming naast het verliezen of verwijderen van objecten, documenten, ook verlies is. Renzo Martens heeft in de documentaire ons negentienjarigen die ontmoeten buiten conventies om, met ideeën als; ik steek er een stokje voor door iemand, een vreemde, uit te nodigen en misschien gebeurt er dan ooit wel iets- want ik weet al dat zij nood hebben.

Verworpenheid

Marcel Jouhandou zou de uitspraak hebben: “Niets verrukt me zo zeker dan mijn verdoemenis”. De schrijver, homoseksueel en toegegeven antisemiet (tot een bepaald tijdstip) zou zijn gelukkige levenswijze te danken hebben aan zijn vastbeslotenheid gelukkig te zijn. ‘Het kenmerk van een gelovig mens is immers dat hij gelukkig is, en Jouhandou was een vroom – zij onconventioneel- katholiek. Een tweede uitspraak: “De omgang met de Kerk boezemt me bijna evenveel angst in als de omgang met de vrouw. Het is van dezelfde orde, even gevaarlijk voor de persoonlijkheid, maar is men eenmaal door deze twee mangels gegaan, en men heeft het overleefd, dan is men een vrijer mens dan een ander.” Met hem deel ik de mening dat niemand echt lui is. Dat er juist sprake is van een voorstelling dat het werk onoverkomelijk is. “Zolang men energiek aan de behoefte voldoet en het geweten bevredigt- hetgeen een soort monterheid verschaft die ook weer meehelpt- ontwaken in ons de veeleisendheid jegens onszelf en de smaak van perfectie, en langzamerhand beginnen we te lijken op God in zijn glorie.”

Verworpenheid II

Duisternis en helderheid, wie elkaar kunnen versterken met een andere lichtheid. Weten -het is er (gekomen)-

De engelen dansen in de hel

Ze draait de parasol op het levendige terras in het bos naar beneden. Voorzichtig kruipt ze eronder uit. Opgevouwen lijken ze als hangende bloemkelken van een campanula klokje. Ze draagt volledig zwart, met col en spreekt me aan: “Ze zeggen dan; de engelen dansen in de hel.” Het is leuk dat ze me zo aan de rand van het bos op iets wijst. Ik denk aan zalige verkoeling voor allen daar in het zwoegen. Maar zij voegt toe: als het regent en de zon schijnt. Stomen hun ruggen onder oranje hesjes de bermen, de tegels. In het paradijs; zou zij lichtbeperkt of een ander gedragsprobleem…, hel, verlicht de groene heg. Te weten wat de buren aan hebben, en wij weten het al. De tijd, zegt Nina Hagen, sexy…

Bewegingsleer

Riesige säcke mit Sand: “HESCO stop everything“
Nina Hagen: “Mein Gerippe ist ja so sexy wenn ich strippe mein Gerippe”

In een ketting de zandzakken doorgooien om de dijken te stutten. Hop hop. Ik loop maar van begin tot eind met iets in mijn hand, kijk er maar naar. Degene naast mij, doet enigszins hetzelfde. Deze zakken liggen langs de weg op een druk punt. Maakt het uit dat anonimiteit aantrekkelijk is? Peter Tosh: “Stop that train I’m leaving And I said, It won’t be too long whether I’m right or wrong.” Onze mondelinge tradities zouden zijn overgenomen door een sterke visuele geneigdheid. Het doel is om de omgeving te kunnen verklaren met de weerspiegeling van de werkingen van Gods bedoelingen. In de volwassenheid zou iemand rijpen en opgewassen zijn tegen de spelingen van het kwade. Het is ook de leeftijd waarop men gaat trouwen. Nu zegt Agnes Varda met andere woorden, “ouder worden is niet een conditie, maar een subject.” En is het zelfs mogelijk? Ik weet nog dat ergens op een punt het idee van Benjamin Button volstrekt logisch is. Maar het kettingsgewijs zandzakken gooien, kettingberichtend appen, een gratis service.

Het was werkelijk eng om in de catacomben in Rome onder het skelet met de zandloper door te lopen. Dit moment gaf een klop en een vertraging. Het was misschien wel sexy… De werkman in de berm, het is een werk, ik maak er een foto van. Maar Nina Hagen zou wel die ene lippenstift die ze op het oog heeft kopen. Deze kleine Vampi’s in de fontein, werkelijk als van ooit voor iedereen. Toch wie legt het beeld? Maar ik moet uitkijken… ze heeft de pose van een farao. Stierenballenvet! zegt mijn moeder. Uierzalf. Ureumcrème. Met hun witte kapjes staan de middeleeuwse meisjes op de houten planken van de markt. Het melken is verplaatst van huid naar haar. De hoefjes maken kleine stapjes op dit kleine stukje. Een huwelijk tussen tachtigjarigen.

Gewoon op iemand te kunnen zitten en voortgaan in La Boule. Wat voortduurt, in textiel zei een kunstenaar eens “het is de kunst de grenzen van een machine op te rekken.” Audre Lorde zegt: “because the machine will grind you to dust anyway, whether or not we speak.” Toch wil ik ook Nina Hagen leren kennen, waarmee ik me afvraag waarom de man in het oranje hesje alleen en resoluut te werk moet en iedere minuut telt. Zijn handen spannen het handvat, hij leunt teveel achterover om overal bij te kunnen. Het kan een volkomen ervaring zijn. Thee word geplukt en gestopt in de mand van degene naast je. De oranje hesjes zijn in mijn straat soms met groepjes waarbij ze ook kletsen in verschillende talen. En soms pauzeren onder een boom. Ik denk dat ze wel wat weten van planten. En grond. ‘Ik weet het niet precies’, en de farao weet ook niet precies hoe het kan wat de slaven bewerkstelligen, en weet het allang dat iedereen wil kijken wat lukt wanneer we ergens mee bezig zijn. Toch kom ik aan bij sommige plekken van die machine en word de gay afdeling getoond tot onderzoekers of gay (openstaande/vrouwen?) mensen. Er word gezegd dat een cis hetero man het een en ander niet zou (kunnen) begrijpen.

De circusvoorstelling La Boule, zie foto, speelt met wat voortduurt. Hun lichamen in vormen en samengestelde vormen waarbij gewoon op iemand zitten en verder beweegt blijkt te kunnen lukken tot er iets anders komt, wat zich weer ontwikkeld. Het is een mooie aanvulling op de trein van Peter Tosh om dingen anders te doen, wanneer dat eenmaal kan. De ritme’s van ons vermogen en de voorzienigheid van acht uur maaien kan gelijkend zijn aan iemand in een rolstoel.