Blog

Al Mutanabbi: “The winds blow in a way the ships do not want”

Zeker ben ik niet meer vaardig dan de gemiddelde huisvrouw van voor mijn oma’s tijd. Hingen ze de waslijn op een plek waar het het meest waaide? Een aparte centrifuge, een soort ronde koker en daarvoor deed ik de was in een emmertje. Mijn oma breide bij de vleet de meest prachtige patronen, de ander haakte. Een tulband cake op zondag en een slaapmutsje om 00:00 uur. Jonge jenever geloof ik. Kachels en kolen. Kruiswoordpuzzels lukken me niet. Eens op mijn twaalfde ofzo kwam ik door bij een prijsvraag na een televisieshow. Aan de telefoon zei hij; ‘je komt in aanmerking om een auto te winnen’ ‘ik ben te jong’ zei ik.. ‘Wil je het echt niet? We kunnen hem apart zetten tot je oud genoeg bent.’ ‘Ik wil het niet’ zei ik.

Denk niet dat ik vaak nee zeg op werk. Lang geleden dacht ik nu een huis en een auto te hebben. Ik verdiende wat was het, 10 euro per uur? Zonder de hele dag vol te maken. Of nou ja, dat is hoe je het bekijkt met werk met pauze’s, koffie en overleg. Mensen die zo verwikkeld in het proces zitten krijgen ook een burn-out. Want als er iemand ziek is, is er simpelweg meer werk. Sommige mensen zijn misschien gezegend als loodgieter bijvoorbeeld alles van het vak te weten. Maar je zou nu ook weer met een cameratje kunnen kijken. Doen of niet doen? Een terugkerend probleem: waarvoor doe je het?

Verloren figuren

Nothing works! (Catweazle (jaren 60-70)
I’m just gonna try (something else) (anno nu maybe)

Hieronder staan een paar van mijn verloren figuren

In een wijnranken gevuld veld plukken de gleaners in paren.
De buit wordt geteld en wanhoop gedeeld. Ze mogen wel komen,
slechts 7 km onverhard lopen, sneller dan die of die wegstromen.
Ze zijn toch maar alleen met twee emmers om klus te klaren.

De wisseling van het seizoen geeft alles een oranje gloed.
Als je op je hand kijkt zie je de haartjes. Sommigen doen de markt.
Een ei uit een doosje. Alle appels! en verslonden langs Arc-T (riumph).
Modellen met dat kroontje. Pomme de terre in overvloed.

Ze zijn van voor de machien verteld hij,
En tilt er eentje op.
‘Wat een leuk ding! ‘ zegt zij

Ze leeft de camera met gemak.
Hij leunt op de berg,
het Franse wrak.

Na: Agnes Varda: De Gleaners and I

Niemand is voor niks!

Wanneer we vallen hebben we moeite met opstaan

Murdoch: “Angst staat voor de loutere onmacht van de wil en het gebrek aan verbondenheid met de persoonlijkheid.” Ze zegt hier; je bent onmachtig. Ik lees dat het doel is, niet angst maar irrationaliteit. Na wat nadenken word het voor mij: je bent volstrekt gescheiden met een gebrekkig staat van zijn.

Iemand zei ooit eens tegen mij dat hij liever zijn eigen mening vormt over dingen en niet naar info of anderen luistert. Hij bracht het alsof ik er iets aan kon hebben. Heden denk ik echter dat er veel dingen over het hoofd worden gezien bij deze instelling en dat het geen echte tekenen duid van flexibiliteit. Omdat men beweert dat het genereert onderwijl vasthoudend aan ‘wat ik vind is besloten’ en anderen hebben er niet mee te maken. Zal hij door zijn starheid in staat zijn een ramp aan te richten?

Een weerwoord op zo’n soort male gaze van onderscheid en autoriteit is moeilijker dan gedacht. Ik werd eraan herinnerd dat het voor mij heel moeilijk is te denken dat de schuld krijgen van iets, wat je hebt gezegd of wat de ander vind dat het een beschuldiging is, met een man moeilijk weggepoeierd kan worden. Mag ik niks vinden? Beter is het om te zeggen; ‘jij bent het schaatsen niet moe was de zon maar in de rug’. Vrede is beangstigend. Een reactie berust op het opgemerkte.

Bij het standbeeld realiseerde ik me dat opstaan na een val, een pijnlijke val, moeilijk is. ‘Oh wat stom’ ‘het had niet hoeven gebeuren’. Opgelaten gesprekjes. Ik ontmoette eens een Italiaan die bijna iets liet vallen. Hij leek blij mij te zien!

Een woord is een oord

We gaan telkens met meer coping dealen. En Murdoch praat daarbij ook veel over dat in ons al gebrekkige waarnemen en het te kunnen vertalen ook delen verloren gaan. Het gaat er haar niet om dat ‘het moment’ voorbij is, maar ik denk dat ze bedoeld dat er meer is tussen hemel en aarde. Wat wij doen in ons uiterlijke leven is voor haar erg belangrijk. Het onderscheid, distinguisihing wat ik hierboven heb geschreven is een ongoing proces van een ethiek van beleving waarbij bij mij de woorden klinken: voltuurigheid (altijd) en voortdurend-heid (for the time being) en bij het distinguishing – veronderstelling van het gebeurende wat nooit compleet is. Heb ik iets gehoord van een ander? –> dan vorm ik mijn eigen mening. Het vreemde is, dat wat binnenkomt ‘dit is een door mij geziene boom’ wat kan duiden op een manische of psychotische beleving of in een ‘high’ aan kan voelen als vreemd. Hier is sprake van distinguishing en vallen grenzen weg. Er is geen echte reden om hier van te schrikken. Als je vind dat angst, of jou angst overwegend in een ‘high’ moment zit, is het denk ik geen ‘high’ moment. Dat is veel meer raar en onbekend. Als je op zo’n moment angst voelt in je lichaam. Dat kan heel goed. Het is wèl belangrijk wat we in ons uiterlijke leven doen en daarom moeten we ook dingen blijven doen en onze lichamen blijven gebruiken op manieren waar we van kunnen leren.

Murdoch spreekt van het opgaan in iets. Zij kreeg op late leeftijd Alzheimer. En omdat zij Brits-Iers was ook innemend in haar filosofisch schrijven! Maar zij schrijft over het idee van volmaaktheid en zegt “wat ik doe is datgene waarvoor ik verantwoordelijk ben en wat een bijzondere uitdrukking van mezelf is.” Bij het distinguishing hoort voor mij ook, wij gaan telkens met meer coping dealen. Culturen zijn talrijk, en MAKE LOVE NOT WAR niet meer om te fiksen nu hahahaha….. MAKE LOVE SIN WAR FEEL LOVE SIN WAR, hij werd geliquideerd in een tunnel toen hij op de vlucht sloeg, dit was al in 2023. Al het leven in oorlog zou over vluchten moeten gaan.

Dear Internet,

‘Thank you very much for your new compilation in the New Year card – such a piercing reminder of you!’ Feeling paper figures that didn’t make sense, I now watch myself . And you put the pieces together, just like that of a special branded piece of clothing. There’s pace and style. I am with awe for it’s freshness. Yes updates are noticed. In this town there’s an industrial zone which includes The Butcher’s Group and Pas as well as in the North are there large concise boxes with sometimes remarkable windows and pink painted squares carrying brandnames. At the windmill and between the highway I usually say to myself how lucky i am not to get to work there at 5 in the morning. Why such hours? Many more people in town who need te be served. A machine is elongated and we need to push it’s borders. Smiley cleaning cars, to get kids of screens, ride the streets. You say it’s brilliance leads to something that implies a discomfort. The entire town near, where was it, i read, learned sign language for a child . In summer i went on a cycle benefit tour and was surprised that i wasn’t at all prepared for the commercial part of it. Why wasn’t i carrying a flag? We were welcomed at a house that could house so many people, it’s a mystery to me, same as some banana plants in gardens. Palm trees, lettuce, leek, olives by two’s, kiwi’s, passionflowers, and much beech hedge.

To inform you on your malbehaviour i have seen imperfections of our training, which on my part is movement and on yours effection. We loose, dear, there’s no gain on a 8km ride for an at home meal by carriers who very much reluct to eat. I say this, do not take it lightly, that we should take care of our bodies even when other people don’t, a psychologist doesn’t take care of your body, a diëtist doesn’t take care of your body, a bed does at set times, you take care of your bed, you wash the sheets from time to time, you turn your matress round, you’ll have to think about pretty much everything.

Sorry about looking up all these things about deformaties. I’ve wondered that if i could be so effected others could be too. It strikes me that i keep worrying about that and not getting any satisfying confirmation. It could be that i’m very rudeless. I’ve seen some brave interviews . I’m not gonna close down the page instantly, cause of your uncertainty for whom you meet when you think you meet me. Yes. I know where and I know when I get to you, yet I’m amazed how quickly both processes go. Because you’ve settled a safe seat for me. I can always look something up. When there’s a powercut and no electricity I’m in need.

Sorry for calling you a Chinese running bird. Excellent and ancient. There’s no need for you to be from anywhere though, I’d wish for us to learn from eachother. To start i’ll say ; how do you know?

Running late

Love is like you, love is like you
To be arranged,
To modify us
(Roodborstje tussen de besneeuwde takken)

Running late what’s even a medieval measure?
Mwah I am sure they weren’t always so eager!
Rubens drew a knob on an equal-sized bed,
A lady with a yarned toe wakes-up from lover,
with her husband under cover.

Men with lice are considered the healthiest and
strike after flowers for consumation, fueled with
bendy richness, while they kill swines and hover
them around their shoulders to arrive at the farm
where the lady skins the animal.

They pinch her in the cheeck, and smack her buttoms
And at night she goes out, leaves behind the toilet
to arrive stark naked at a place called Lionsgate.
She wacks’ her tail intentionally like a clock, yet
she continiously loses every track possibly made

A little further he wonders; lice move and cling,
and then he saw right at that moment,
what he dreamed of years ago. Never said the thing,
Ever yours said the thing. Striking him like a capsule
How could he be a fool? His tears were sand,
And caught in our movements.

B.B

In een boekje ‘Islam en menstruatie’ lees ik over afscheiding. Ik ben wel verbaasd. Westerse mensen zijn toch zo open… je kunt alles zeggen. Maar open praten over ons lijf gaat misschien in het Arabisch heel anders, en wat het betekend. Het is normaal dit en dit. Oh spotting, ja dat komt veel voor. Is er wel oor voor? Of is er alleen norm voor? De redenen dat vruchtbaarheid hoog in het vaandel staat kan wederom tegen vrouwen gebruikt worden. De redenen dat vloeistoffen hoog in het vaandel staan is mij onbekend. Ik lees er ook over; ‘die volgens de klassieke Grieken het menselijk lichaam opbouwen uit vier sappen of humeuren: bloed, slijm, gele gal en zwarte gal. Die een harmonisch mengsel of ‘temperament’ vormen.’ Het leuke is, is dat ik nu een versje maak:

De zon achter het raam put uit mij, zo wij kleuren.
Hoor ik van B.B. en zij was goed. In het bloed
te laten kolken met een lach tref ik bedorven vlees
thuis ben ik dan met die zon het zilvervisje
en heb ik meer te doen.

Wordt niet doof als men lacht met tanden ontbloot,
weer je met het zijdezachte glijden van je huid die
ontwaart in een groet, en je toch zwijgt naar weemoed,
Van de zon en mijn hoofd dat zich laat bedwelmen
dat mensen in vrouwen flessen zien.

Nooit! Was ik van druiven gebrouwen, uit steen gehouwen
door rivieren ontloken, het sap dat in mij klotst getoornt
met mijn twijfel dat viert het slaan van kelken afgeschermd
door regelrechte zakken. Twee hier twee daar.
So-je-let-, So-je-let
So-jeeee-let.

Overeenstemming

Gaat het afzetten van meisjes en mensen met een specifiek vrouwelijk lichaam, het volwassen worden en het burger zijn, zoals Simone de Beauvoir zei: met een toestemming? Hoe kan zoiets gevierd worden, in Frankrijk, waar zoiets gevierd word, wordt je misschien wel gecorrigeerd door vader en moeder. Aangezien kleine kinderen nog steeds veelal gemoederd worden. Het volwassen leven is dus een mannenzaak. Gelukkig zijn we in Frankrijk waar mannen nooit opgroeien. Dat is het beste voor de films en de filmsterren in de films.

Ik heb zo’n last ik heb zo’n pijn! Mannen doen vaker suïcide

In de film en in het echte leven.

Ze heeft er zelf om gevraagd! Vrouwen zijn vaker het slachtoffer

In de film en in het echte leven.

En van deze uitspraken kun je niet zeggen dat ze kloppen. Wel dat het uitspraken zijn die wel worden gezegd. En daar gaat het ook wel om.

Het is net kerst geweest. De viering van de geboorte van Jezus. Er was geen vrede. Soldaten hebben niet met elkaar gedanst en de volgende dag elkaar gedood. Ze pakten elkaar vast, om te dansen en keken elkaar in de ogen, er is een prachtige foto van met daarop geloof ik Russen en .. in de eerste wereldoorlog. Verzoening is een thema van bijna alle religies die ik ken. En met geen ben ik echt bekend. Er worden mensen vastgezet in steden. In Istanbul staat de slangenzuil op het Paardenplein. Uit een oorlog getrokken. Het gif zou de stad beschermen tegen ziekte’s en ander kwaad. Een granaatappel staat symbool voor vruchtbaarheid, bloed, leven en dood.

Brigitte Bardot heeft wit en heel veel honden. Ze kijkt graag over haar schouder. Brigitte Bardot: “When I love I do it without counting. I give myself entirely. And each time it is the grand love of my life.”

Change, always

“Like a pomegranate, insides out he’s a woman at heart love him for that” Kate Bush: Eat the music. Met mijn vlees en bloed maak ik druppel zandtorentjes en figuren van klei. Zijn mijn kleren gedragen. Een oude vrouw wie mijn vader kent zegt op de trap: “Here I am in all my glory”. En zij zal dan ook goed de trap afgaan. Waarom zou iemand die iets manifesteert het uitspreken? Het is namelijk al aan de hand dat Kate Bush zich afvraagt: ‘What am I singing’. Er zijn heel veel mensen die geloven in magische krachten. Met z’n drieën zitten wij in onze zandkuil voor de foto. Ik kijk er bedenkelijk bij. Daniel Paul Schreber geloofde rond 1800 onder andere in dat andere mensen een soort robots waren. Hij schrijft: “Soul-voloptuousness (feminine) is not always present in full measure but periodically recedes, partly because I cannot constantly cultivate voluouptousness.” Yet every mantal activity as well as indulging in man’s natural right of thinking nothing (particularly when out walking) is always accompanied by a considerable decrease in bodily well-being.” Hij heeft een connectie met de zon waarbij hij kan opladen. “Miracles directing my gaze are practiced, lately since the rays’ attitude towards me has generally become more friendly it is even done solely for my benefit.” Hij vertroebeld het onderscheid tussen ergens naartoe getrokken worden met je blik, of ergens naar kijken met je eigen wil. Omdat er speciale conversatie bijhoort, wat het tot uitzonderlijk maakt. Dat hij in de instelling zat in Duitsland: De Zonnesteen, is niet een eenvoudig vormsel van gedachten: ‘het moet nog wel gebeuren’.

Deleuze en Guatearri in Frankrijk schrijven: “schizophrenia = extreme mental state co-existent with the capitalist system itself and capitalism keeps enforcing neurosis as a way of maintaining normality.” Net als Foucault: psychiatrische stoornissen zijn altijd second to something else. Ik heb maar weinig gelezen hiervan maar wat leuk is is dat verlangen nooit ophoud omdat mensen werelden zijn! Bij neurose hoort vaak iets dwangmatigs, en ik vraag mij af of ik gewoonlijk gewoon stom ben, maar sinds een poos verzamel ik afval om het weg te gooien. Het is heel vervelend af en toe, maar kan het niet helemaal laten. Misschien zouden meer mensen het moeten doen. Maar in Engeland schrijft Thomas Moore in 1992 pervers: geconfronteerd met eigen angst en weerzin. Ik dacht aan het afval rapen, het ziet er namelijk ook helemaal niet uit (hoe ik het doe), en dat mensen eraan voorbij gaan en zeggen ‘Goed bezig!’ Ik vind mezelf van begin tot eind een snob. En tegelijkertijd doe ik ook gewoon maar iets omdat het kan.

In Nederland schrijft Gert Hekma: “Gewone mensen gingen denken dat ze in een inrichting thuishoorden” “Andere perverten lieten zich minder gelegen liggen aan de nieuwe ideologie en begonnen te experimenteren met seksuele variaties en verdedgiden soms zelfs hun verlangens en belangen, onder wie de mannen die in 1897 in Berlijn de allereeste beweging voor homorechten oprichtten.” De libertijnse moraal gaat voort met “perversies als fragmenten van seksueel plezier’, “seks met dieren is in ieder geval heel wat minder afschuwelijk dan de massale slachtpartijen voor de vleesindustrie.” “Zo kunnen homo’s in hun seksuele leven makkelijker uitingen claimen die in het dagelijks leven ongepast zijn, zoals verkrachting en onderdanigheid.”‘(Omdat de seksuele verschillen tussen mannen en vrouwen die er zijn ingehamerd niet op dezelfde manier seks ervaren). Zo zou de vrouw(?) de ‘actieve’ stimulus van de man nodig hebben om warm te worden, zij zou zelf dus niet warm (frigide) zijn. Of (mogen) zijn. Ik heb een keer een contactadvertentie tegengekomen maar zij woog 75kg! m.imp.man

Je bent niet thuis in een instelling. Je bent thuis onder mensen en daar hebben we in Nederland zo veel van! Ik blijf gewoon zitten. In de 5e klas. En gewoon omdat het kon. Zegt een kind vaak: ‘ik wil niet’? Ouder worden is een subject. En is het wel mogelijk? Wouter Kusters: “Wanneer continüieteit wegvalt, is alles afzonderlijk echter dan echt (hyperreël) maar alles bij elkaar juist onwerkelijk (hyporreël).” Als de werkelijk onecht of alsof –> ene of de andere manier ‘hoe je het bekijkt’ instabiel –> minder reël. Het lijkt heel echt, wanneer het onafhankelijk is hoe je erover denkt.

Deleuze en Guatarri: “Desire is not equal to lacking its object” “Desire engineers partial objects, flows and bodies.” Ik keek naar het plafond en vond de plafonnière vol met dode wespen, en had telkens de gedachte: it is that a wasp has got to be somewhere. Wespen zijn opruimers is mij geleerd. En als in een droom wist ik dat ze nergens anders tegelijkertijd ook konden zijn.

• Dat een auto me overvalt en meesleurt over de weg.

Een impuls voor wreedheid

‘Lao-Tzi concentreert zich op welke kracht er schuilt achter ogenschijnlijke zwakheid, en te ontdekken hoe verraderlijk het is om onderscheid tussen dingen te maken.’

Men gooit het kind in de lucht. ‘Nog een keer’. Deze herhaalde bewegingen zorgen voor (seksuele) opwinding. Later gerepresenteerd in het rijden van treinen en weer later omgetoverd tot het tegenovergestelde. Op deze manier zou men neurotisch kunnen worden door angst van het mechanisch schudden, schrijft Freud. Hij vraag zich af of beweging in itself seksuele verzadiging geeft, of dat het een gelegenheid van seksuele opwinding is.

Een continüum

Repressie, of zijn we repressed? Als er onderdrukking is, is er verzet, zelfs in een kapitalistische samenleving? Aandacht in dat moment van mechanische beweging bij het in de lucht gooien. Een beweging die de mechaniek van intercourse, op en neer. Maar ik ben ook niet blij met een dynamische, continue veranderende betekenissen op een conitinuüm als visie. Net zoiets als voetballen op een voetbaltafel waarbij je dan met kop als voet kunt schieten. Het excess zou in het spelen zitten met wonderlijke prestaties en ongelofelijke krachten! Het zou niet moeten kunnen. Maar we hebben het gezien! Het kan niet anders of God was daarbij. We zagen het allemaal! We juichen en klappen en slaan op trommels en soms een dovenapplaus? Maar natuurlijk! Een bovennatuurlijke prestatie. Het moment word herhaald, en we denken dat het zo zou moeten ontstaan. Christiano Ronaldo’s lijf is gescand en hij heeft de perfecte trap. Ze dragen zijn shirt en willen hem laten weten dat ze voor hem zijn. Ik ben ook zo. Op die momenten van bovennatuurlijke prestaties in het theater kan ik denken dat ik iets weet. En zit ik toch met die rottige dynamische meningen en flexibele grenzen.

Lao Tzi zegt hier namelijk dat we dan de weg kwijt zijn en onszelf hebben afgezonderd. In de Sji Tjing van Confucius staat:

Geen vogel, wouw of kartel vliegt zo hoog
en snel, dat hij de hemel kan bereiken;
geen steur, geen enkele andere vis
kan zo ver naar de donkere diepten wijken.

But to wonder for clouds of reason

In de tijd dat spoorwegen gebouwd werden in Amerika overwoog Emily Dickinson zich aan een boom vast te binden. Recent leeft een andere vrouw hoog in een bos om actie te voeren.
En de boeren met het jaren ’50 sentiment: “Geen boeren geen Brinta” hebben misschien ook geen zin in oorlog. Het bord ging gepaard met of geruite theedoeken of een boerensjaal. Zo’n rode met wit design. En ik sprak een vrouw die wel taarten verkoopt. 1,75 eerst, nu 2,20 per stuk.

When the sounds of summer reach over the canal on the right,
And the water ripples with every finger or toe,
My feet are firm to hid the ground,
And leave my thoughts on every show.

“Then Demeter makes sure that the piglets come within just trees,
And that they may get pristine old;
Come, come, find by find, and take us afresh
Till the mud flourishes our faces.”

“No, no let us take in the harvest now, for tomorrow shouts,
And we cannot do whatever;
Besides, our mouths disgrace gravity from now
And the skies are halfpast clever.”

“Well well, a waste to cessation till the light fades away,
And then touch each rosy cheek.”
The little ones leaped & shouted & looked
And all that was in the ground-full of clay.

Na William Blake – Nurse’s song

Het midden

Asperges met ham, gekookt ei, peterselie aardappelen en boter. Water en water en je tilt de tunnel op, en de machine. Ik heb wat servies naar de ruilwinkel gebracht. Bij de bushalte langs die vreselijke weg – er vliegt een school vogels over- een zwarte mevrouw met haar haren in een doek eet wat, staand naar de zon kijkend. Twee vrouwen met burka zitten op het bankje met een rollende tas. Moeten we zitten? Het is te koud om te zitten, de tegels zijn koud. Het is te druk om te zitten, Opzij. En dat zouden wij allemaal doen. Net als gemiddeld minder verdienen. Lachgas gaat heel snel, het duurt hoogstens enkele seconden. Heel snel zie je dan dat gedachtes wazig zijn. Ze zeggen ook dat als je dromen opschrijft dat je ze dan beter onthoud.

Tussen twee gangen door

Verplaatst het hele gezelschap naar onder het tafelblad. Ze zoeken de randen op onder het tafelkleed. Anderen pakken de poten. Ze staan allen helemaal rechtop. Het inademen van lange haren, korte haren en grijze wenkbrauwen gaat gepaard met gegiechel en sommige vrije handen. De lange gekleurde jurken en wijduitlopende maar strakke pantalons niemand heeft schoenen aan. Ze lopen de trap af. Sommige kinderen liggen op de tafel en zien overal de sterren. Ze weten ook naar waarnaar ze lopen. Naar Napels of naar Rome. Dan komen ze in een kamer waar de tafel tegen één muur moet staan. Daardoor zit een gedeelte op ieders schoot. De kinderen spelen cowboytje en indiaantje wiens geheimen ergens in zitten.

Functie

Je m’en fous!

Het verkrijgen van celluloid en bakeliet. Een bal van kurk en paardenhaar. Je m’en fous! En zij rent de racende paarden tegemoet. Voor het stemrecht voor vrouwen. Zou mijn eerste sms zijn; ‘hoi hoe is het met je?’ Mijn telefoon gaat soms dagen niet, maar mensen waren altijd al leuk. Kom, ga met me mee, naar daar in de heuvels en de velden, er is een houten opstapje en langs het bankje een pad waar Maria huist in een nis in de rots en de boswachter woonde, daar is ook een lantaarn. Het is bijna zonsondergang en wij gaan nog boodschappen doen.
In mijn oranje curdoroy jas met zakken zit mijn pinpas in een portemoneetje ik heb dan nog een samsung met antenne. Ik neem er geen oplader voor mee. Verschillende mp3 spelers met muziek waar ik niet voor betaal. Het internet kwam over als ‘niet serieus te nemen’, haalde vanalles doorelkaar. Wat ik zelfs als jongere wist. Een kastanjeblad, de stervormige, of een eikenblad met die leuke ronde hobbels, kon zomaar een cartoon zijn. Op bergschoenen struinen we over het zandpad, van de rand is nu een dorp zichtbaar. We praten en lachen en eten nootjes.
In Amsterdam winkelde ik meestal in één winkel, bij een Engelsman. Er stond fijne klassieke muziek op uit een stereo. Ik keek altijd naar kleren. Het zwempak waarvan hij zei: ‘met een witte badmuts erbij op zie je eruit als een pint of Guinnes’, dat heb ik nog steeds. Hij was er altijd, één keer was hij op zijn hoofd geslagen. Zijn stem is prachtig. Sommige T-splitsingen in de heuvels zijn om op te letten of je door het dal of door de heuvels wil. Een kleiner pad gaat meestel omhoog. We praten over familie en kijken elkaar aan, alsof ze niet bestaan! Maar we weten het wel dat ze in goede handen zijn. Ik stuur een mail: ‘gelukkig dat ze jullie hebben’. Waarom ik het in een mail schrijf… En ik huil vaak als ik de krant lees.
De shetlanders willen ook graag een stalletje. De witte schimmel heb ik al lang niet meer gezien. De boerenknollen hebben echt veel ruimte! Kijken in de verte. Soms staan er Lakenvelders bij, die erg probleemloos zouden zijn. We zien ze van boven, en de weg maakt een bocht waar we dan langs een begraafplaats komen, met het kerkje vlakbij. We passeren het van de zijkant. Binnen is er wat licht, staan er houten banken en zijn er vervallen muurschilderingen van Jezus die zijn kruis draagt. Bij het altaar zijn ook engelen. We knielen niet, kijken niet naar het weiwater, zitten gewoon eventjes. Het is beter om weer door te lopen en een café op te zoeken. Waar alles van hout is, met pindaschillen op de grond, de tafeltjes bijeen en de mensen over hun stoel naar de andere tafel hellen. Heen en weer. Ik zou het liefst ook roken, maar we zijn al mooi.
De mensen zeggen dat we de Chinese tuin moeten bezoeken. In onze slaapkamer die op de eerste verdieping is kijken we de omlaaglopende weg in en de rest van het dorp. In het nachtkastje ligt geen bijbel. Maar het is niet leeg. Er zit mooi gebloemd papier in, kastpapier. In de Chinese tuin vraag je me: wat ik doe, en ik weet niet wat ik moet zeggen. Uiteindelijk zeg ik dat ik leuke dingen doe ofzo. Ik stel mezelf voor dat ik typiste ben, gegevens invoeren, verwerken op kantooruren. Een man legt een stapel dossiers op mijn bureau en ik haal eruit wat op mijn opstel komt en klets af en toe met collega’s. Mannen en vrouwen. We praten dan over wie we mee in de auto willen nemen, waar we dan naar toe rijden, wat we dan als eerst willen eten, en welke gekken we langs de weg laten staan omdat ze tè bezig zijn met iets. Later als we het desbetreffende standbeeld tegenkomen zien we waarom. Ik praat erover met collega’s en dan kletsen we over sport en filmsterren. Mijn opstellen komen op tijd af, en ook mijn collega’s doen het goed. Er is een gezamenlijk moment om de maand af te sluiten en niemand is bezig met risico.
De Chinese tuin heeft een parade voor de tempel. Daar lopen we over. Vlak voor de tempel bedenk ik me dat niks hetzelfde is, waar ik dankbaar voor ben. Ik gooi mijn hoofd naar achteren en lach.