Wat ik jou wil maken, zeg niks, en sommigen doen het wèl. Ik had iets moeten zeggen, maar ik was te laat. Dat is zo’n zwaktepunt waar niemand over gaat. Kon ik het weten? Gelukkig zijn sommigen altijd te laat en over tijd gesproken altijd te laat! Hahaha. Kon ik het weten, grow-up mensen leven in armoede. Jij hebt iemand aan de lijn — en hij zou het moeten doen.
* Patiënt één heeft gekotst.
* Ik wil even laten weten dat patiënt één heeft gekotst
We maken er maar van; ‘ik wil even laten weten aan u, dat patiënt één zojuist heeft gekotst’.
Hij heeft gekotst omdat zijn organen ziek zijn. Omdat hij ziek, zij ziek is van hoe we leven en volwassenen stil staan in de speeltuin. We moeten eraan denken dat deze huizen zijn verlaten. Ze liggen denk ik aan de zwarte zee, kan het niet om een vloedgolf liggen. Ik zei net nog; het zand is hier als stuif stof, het is poreus. Al het gewicht en het bouwen. En we doen een beetje yoga op het strand. Na de voorstelling ga je wéér zitten omdat de stoep zogenaamd te ingewikkeld is omdat niemand ècht wil omdat je alleen naar huis wilt gaan en dan je voorsteld na dat ene wijntje uit de deur een andere kant op kan stappen om thuis weer te denken, even de app checken of ik nog iets moet weten voor m’n werk morgen.
Ik zag een lammetje, op 7 maart. Buiten op het gras. Een schaap-baby riep ik. ‘Nee, het is ons plan!’ ‘En nou maak jij ervan…’ en nee ik bedoel niet dat ik blij ben dat ik niet twee keer moet fietsen, het is ingewikkeld deze, want doen we onze oefeningen?
” I push my seed in her push for life, it’s gonna work because I’m pushin it right, if Mary drops my babygirl tonight, I would name her rock N roll” -The Roots
Hij wordt beschermheilige van de stad en beland op het laagste punt, ik denk dat ze oefeningen doen. Maar, zo werkt het niet. De kardinalen en de paus met Indianentooi staan open dat de rook ingezogen wordt en de holle kies passeert. ‘En toen deed ze ook nog dit en …’ hoor ik hier praten, en toen wist hij wat hij moest doen. En brak een takje.
Zij had geen tijd te kniezen. Op iets wat eruit zag als een fietspad, stond ze naast een hooibaal. Ze keek achter zich en voor zich, en snapte er niks van. Moest toen denken aan de keer dat ze langs raceauto’s fietste. Van die lage met zo’n punt. De mannen in pak maakten zich klaar. Het was absurd. De weg was afgezet met borden. Tussen de boerderijen bleef het toch absurd. Nu stond ze daar weer waar auto’s scheurden over een parcours. Ik keek voor me, streek langs de hooibaal af, lopend, niet ver van de doorgaande weg en vlakbij de stad. Dat zoiets mogelijk is! Even verderop loopt een waterval onder de weg door. Je kunt het wel volgen, een kruik bestond niet in Venetië. Ze kregen het niet bedacht, in ieder huis was een vierkant luik in de grond om zo uit te komen op de donkere gangen. Van bovenaf bekeken was het een soort bak van verkoeling. Het water stond stil en soms gleden er gondels voorbij. Je kon daar een emmer laten vieren en kijken wanneer er iemand iets in gooide. Het was toch allemaal gebruikelijk, zoëeven riep de buurvrouw nog dat ze weer zou gaan klaverjassen. Lopend, dat wel.
Trash trash in your life,
trash trash oh! what a surprise..
Train all for a kiss kiss,
And the stage is his!
Trash trash in your life,
I need GEL for my stride,
Right here right now, wow!
Trash trash the bee-hive.
Trash trash in your life,
Smack a kiss kiss for every uprise
Lashes her bashes semi-wise
Reply to ensure a hard-on jive.
Trash trash in your life,
Who would pardon me ride?
Trash trash in your life
Trash trash man-kind.
Trash trash in your life,
Man and horse stay doors!
Trash trash in your life,
Trash trash oh! what a surprise.
Oooh pass me over, your red coloured shoulder,
In vain! I’ve got four and five and extra folder.
Laid plain…. so vain… t’win I’m kin.
In your hand.. your hand… behind your back,
A written clover, it is over, it is over….
Laid plain… bloodshame… every.. glowing stack.
Printed plastic… oh so. Magic.
A rectangled. table. near it’s look-lick
The ‘four houndred stocks chick’.
Whenever you’re on the file
Spill you’re saliva on a smile
Thrust your head back in guile
Hover your hands a while
And then swing open tiny-mile.
Printed plastic…oh so. Magic.
At the shore. of Lido. near it’s lavetoric
It was passed on for more kicks’
Laid plain…. so vain…. pale tame,
My wild blue yonder…
Mais
In een huurauto met zes ramen en vier en een halve deur flitsen we als een zilverkleurig stipje, degeen die op ons neerkijkt en de radio spreekt: ‘mais, mais, maz’. Jaaa! 1+1 is altijd meer! En ik kijk naar een koppel en het zegt; je kijkt verkeerd. Zijn haren staan rechtomhoog alsof hij een of andere shock heeft gehad en haar haren zijn keurig gekapt en geverfd. Ze zijn geen klap ouder geworden. Ze moeten wèg zeg ik en ik sluit de muizen onder een klem. Heel veel kikkers voor een paar weken, één slang en één gekko en een aap.
In de dierentuin om 2 uur ‘smiddags liep Miepje met haar strik onder het poortje door
Gevormd door honderd overhellende struiken en wat gaas. Met haar en al nam de aap
het in zijn linkerhand. Expres. Ik dacht nog ik had gewoon niet weg moeten gaan,
de telefoon laten gaan, méér willen door mijn deur en ik deed het gewoon uit gewenning.
Met een paar stappen op de betegelde vloer. Plaatsvervangende schaamte zo gewoon
eet hij mijn jam in mijn kast met zijn handje, zo ook de chips uit de zak. Wat doe ik eigenlijk?
Ik zei door de gang; ik ben van de Black Lives Matter,
Mijn vriend zei: ‘All lives matter’
En ik zei: ‘precisely therefor Black Lives Matter’
En ik ben nog steeds blij dat ik dat zei. En dat hij dat zei.
Of ik wel iets kan doen, even, zeg maar het was om kwart voor zeven… Precies. Zwarte mensen ruiken eigenlijk vrijwel altijd lekker. Hun huid echt letterlijk. Verjaard goed. Alleen de ogen heb ik soms of geel of rood gezien, misschien vaker dan bij witte mensen. In de zon verkopen de jongens zonnebrillen en gekleurde mannetjes van ballonnen gevuld met bloem. Sommigen lopen met een koelbox. Ze dragen broek, shirt en zonnebril. Ze drinken niet, ze roken niet of een beetje. Ze zitten op muurtjes langs trappen en ze praten weinig. Ik kreeg zo’n mannetje en ik kreeg een zonnebril.
Mannen zeggen me: ‘goed bezig!’ en dan ga ik maar door ofzo. Ik denk dat ze bovenstaande foto ook erg interessant vinden. Of ze breken dan met hun zonnepanelen om forever opmerkingen te kunnen maken over mijn muts. Ja ja ik specificeer méér zwarte mannen, meer zwarte mannen. ‘Als ze klein zijn zien ze er nog zo schattig uit’ zei mijn moeder tegen mij. ‘Het is niet waar! Zoveel onterechte zwarte doden in gevangenis’!
Kopjes
Zwerend praat je langs het aangeslagen mos op hekken,
warme druppels over je tenen, die één worden als vlies,
Glooiende heuvels troosten zestig yaks van hun kale bergen,
Nee schudde je, en daar wankelde ze.
Mollig en zacht vormde de wolken een donkere speer,
met kringen in haar ogen, met kringen in haar ogen.
De wolken in haar ogen telkens op dezelfde plek.
Geeft niet dat onzuivere zever zoet is als het mos.
Dat als stof je hersens zeult met dertien zeugen,
Neem afstand van de zwaar beklede trap. Zocht het blauw
van Shakespeare, frambozen toppen
Met het takje er nog aan zonder het in brand te steken.
Alsof het dan krult. Zijn zwarte krullen recht op recht.
En zij keek halfhoog omhoog. En zij half omlaag om in een halve
stap te stoppen. Ik heb iets geschrokt, van dat alles,
is er; dat ik tegenkom.
‘Nog twee minuten’! Eerste vijf kopjes beneden, vier erboven op uitgestald zijn de citroenen en de watermeloenen het mooist. Één stuk, 1 lira. ‘Wist je dat die mensen er alleen zijn?’ ‘Op dat feest?’ ‘Ja, zei ik’. ‘Mooi’ zei mijn partner, ‘ik wil dat je m’n tas aangeeft’. Op het moment dat ik dat doe, ik pak hem van de achterbank, zo’n slappe stoffen rugzak, valt mijn haar half voor mijn gezicht en denk ik even aan de donkere trap achter het altaartje die naar beneden ging. Uit zijn tas haalt hij wat hij nodig heeft en wat hij mij wil laten zien.
Als ik dan straks klaar ben, lijk ik op Maradonna? Als ik dan straks klaar ben val ik niet dood neer. “Zo iemand als wij twee hebben jullie nog nooit gezien!” “Mevrouw, mag ik wat vragen? Ja. Ik heb een youtube kanaal en ik wil graag meer kijkers.” “Komt vast goed! zei ik.” Weten zijn ouders eigenlijk wel dat hij met weinig kleren daarop staat? Wat jij wil, wil ik ook. Het maakt niet uit wat je van me wilt, ik sta altijd aan je zijde.
Wat hij mij laat zien zijn zijn sleutels. En dan wil hij een kus. Mijn kleding zit me in de weg. Voor mijn sleutels zit een meldplicht. Ik ben direct doorgegaan schiet er door mijn hoofd. Hij zag mijn sleutels al. Achteraf ben ik blij dat hij zei dat van die mensen; ‘er alleen zijn op het feest.’ Nee het is niet dat ze ‘van alleen’ zijn. ‘De anderen’ helpen me bij mijn voorzienigheden. Die zijn talrijk. Een Chinees is heel goed in oppakken wanneer ik iets duidelijk probeer te maken. Ze had een tas met: ‘ik zit boordevol goede ideeën’ dat is zo. Dus stapte ik op haar af.
“Pull me up by the roots of my hair into the rosy atmosphere” Cocorosie. ‘Ik.’ ‘Twee droge witte wijn en een cola’. ‘Super. Bedankt.’ Ja. Ja. Het is absurd wanneer je bedenkt dat genitale plekken overmatig gecommuniceerd worden als zijnde communicerende seksuele interesse. Omdat seksuele interesse’s een nieuwsgierigheid hebben. Dat de kick van voorspelbaarheidsschaamte of ‘ik doe iets wat niet mag’ op een lijf word gemanifesteerd is kortzichtig.
De familie stelt zich open voor de bezoeker. De kaarten liggen op groen beklede tafeltjes en iemand speelt piano. Er is een reis afgelegd. Er is een reis afgelegd en er is een aankomst, vind ik. Die aankomst is publiek en loopt gepaard met verwachtingen. Ik denk ‘goh’ ik ben hier al lang niet meer geweest. Ik zou wat vaker op pad moeten gaan. Ik kijk een soort van om me heen en zie overal wel herkenningspunten, sjj… zegt Cate Blanchett vanaf de muur. ‘Si, non, oui i care i see you’… Het is nog steeds allemaal publiek, ik pauzeer even bij een hoekje met wat water om de weg in mijn telefoon te zoeken. Twee mannen staan en zitten er ook en zij doen ook even niks. De winkels zijn leeg, en mensen hebben sleutels ze te openen. Dat is dan hun zaak. Gelukkig voel ik me goed en laat me verassen door wat broodjes die uitgestald zijn. Zit in m’n tas. Het is heel raar, maar iemand zou hier gewoon ongemerkt doorheen kunnen lopen. Daar ligt mijn handschoen weer zie ik nu ik terugloop. Haar fantastische bol-tas met knop, bekleed met stroken glimmend materiaal in verschillende goud tinten en bovenop de knop. Ze droeg hem aan een hengsel. We stapten tegelijk in, en ik dacht al dat ze daar zou gaan zitten. Ze heeft haar jas of bodywarmer half open geritst en trekt met haar linkerhand de kraag wat bij elkaar. Mijn jaszak staat open door de handschoen. Mijn leren broek is lekker warm en ik beweeg wat op het perron. Alles staat mooi aangegeven op de schermen en ik vind het allemaal lekker voorspoedig. De kinderen gedragen zich voorspoedig, het personeel is aanspreekbaar, het is opgeruimd.
Ik vind selfies van mensen interessant en ik vind het zelfs nodig dat mensen elkaar en zichzelf fotograferen. ‘Living in the moment’ en dan wel spelletjes doen op je telefoon. Afgekeurd. Maar gezichten zijn mooi. Gedachten zijn wellicht nog beter. Eens zag ik het licht worden en de contouren van het gezicht van een andere vrouw werden steeds zichtbaarder. ‘Wat grappig’ zei ik, ‘dat ik u nu zo zie’. Het uitwaaien in een voertuig gaat me voor de wind, iedereen lacht naar mij en ik ook soms. Dat is nou zo kut. Dat ik het echt niet kan opbrengen. Het is denk ik een verhaal, dat van het standbeeld op de foto hierboven. Wat ik denk erbij is wel omdat ik bij het beeld was en dus is het misschien om over na te denken. Gedachten zijn wellicht nog beter, hoe kan ik zoiets bedenken? Dat een zwarte vrouw daar gaat zitten, en ze dat ook doet. En misschien heeft ze geen seconde gezeten. Ik voer weleens gesprekken in de trein, ze vertelde me dat ze ook voor haar werk met de trein moest, net als voor haar dochter, en dat ze toch een woning zocht in de stad waar ze werkte, maar het was daar te duur. Al heel lang bij dezelfde werkgever. Ze zou liever de bus nog nemen, dan zou ze haar dochter een autorit op en neer besparen en ze waren nu toch allemaal aan het eten. Ik bied u een drankje aan in het café wanneer u moet wachten. ‘hoe laat gaat de bus’? vroeg ze. Met grote passen renden we door de stationshal die een klok heeft, en ik weet niet waarom, want het was erg krap, en toen zei ze ‘ga maar’ en dat deed ik toen. Het begon donker te worden en ik was vol energie.
Zeker ben ik niet meer vaardig dan de gemiddelde huisvrouw van voor mijn oma’s tijd. Hingen ze de waslijn op een plek waar het het meest waaide? Een aparte centrifuge, een soort ronde koker en daarvoor deed ik de was in een emmertje. Mijn oma breide bij de vleet de meest prachtige patronen, de ander haakte. Een tulband cake op zondag en een slaapmutsje om 00:00 uur. Jonge jenever geloof ik. Kachels en kolen. Kruiswoordpuzzels lukken me niet. Eens op mijn twaalfde ofzo kwam ik door bij een prijsvraag na een televisieshow. Aan de telefoon zei hij; ‘je komt in aanmerking om een auto te winnen’ ‘ik ben te jong’ zei ik.. ‘Wil je het echt niet? We kunnen hem apart zetten tot je oud genoeg bent.’ ‘Ik wil het niet’ zei ik.
Denk niet dat ik vaak nee zeg op werk. Lang geleden dacht ik nu een huis en een auto te hebben. Ik verdiende wat was het, 10 euro per uur? Zonder de hele dag vol te maken. Of nou ja, dat is hoe je het bekijkt met werk met pauze’s, koffie en overleg. Mensen die zo verwikkeld in het proces zitten krijgen ook een burn-out. Want als er iemand ziek is, is er simpelweg meer werk. Sommige mensen zijn misschien gezegend als loodgieter bijvoorbeeld alles van het vak te weten. Maar je zou nu ook weer met een cameratje kunnen kijken. Doen of niet doen? Een terugkerend probleem: waarvoor doe je het?
Nothing works! (Catweazle (jaren 60-70)
I’m just gonna try (something else) (anno nu maybe)
Hieronder staan een paar van mijn verloren figuren
In een wijnranken gevuld veld plukken de gleaners in paren.
De buit wordt geteld en wanhoop gedeeld. Ze mogen wel komen,
slechts 7 km onverhard lopen, sneller dan die of die wegstromen.
Ze zijn toch maar alleen met twee emmers om klus te klaren.
De wisseling van het seizoen geeft alles een oranje gloed.
Als je op je hand kijkt zie je de haartjes. Sommigen doen de markt.
Een ei uit een doosje. Alle appels! en verslonden langs Arc-T (riumph).
Modellen met dat kroontje. Pomme de terre in overvloed.
Ze zijn van voor de machien verteld hij,
En tilt er eentje op.
‘Wat een leuk ding! ‘ zegt zij
Ze leeft de camera met gemak.
Hij leunt op de berg,
het Franse wrak.
Na: Agnes Varda: De Gleaners and I
Het lied van Daliah Lavi,
Doesn’t seem a song to accompany for 5000 people losing their lives in Iran during protest. It’s rather a cringe after tragedy. It does however reveal an incapacity to take things fully, for which we need each other. That post-war German message of growing up with guilt and clean flowery imagery to brush it away (for a short time) and the houses being built to suppress the guilt. Ik denk na over hoe het mensen gaat na de oorlog, alle oorlog.
Het oproepen van mensen de straat op te gaan of om binnen te blijven door een regime of door een regime ten val te brengen is overheersend gedrag met een ‘kijken wat er gebeurt’. Wanneer mensen op straat gaan met niks dan henzelf en situaties die gecreëerd worden, die er niet zijn. Ze zijn niet gehoord. Ze zijn beschoten.
Het lied van Daliah Lavi met het laatste couplet, en ik in Nederland ben na het lied de deur uitgestapt gisteren om te denken aan de doden. Het westen heeft niet altijd manieren, en de laatste zinnen uit het lied dat ze achterlaat waar ze heen gaat, wat ze doet, dat dan de morgen uit het Oosten komt. Dat verwestering gezien kan worden als bedreiging met Israël als dichtsbijzijnde macht, (met Amerika aan it’s zijde)
Kan verwesting proberen los te komen slechts met niks dan zichzelf? Zou ik iemand vragen:
Zijn mijn vragen niet al te best en mijn voorkomen opgeschoten denk ik dat ik niets te verliezen heb en iets kan doen, en iets doen doe ik toch al.
In this work off loss have my thoughts been different and have i been frightened and well aware of safety in the Netherlands, as I have been all my life (which is 30+ years). I am full with longing, and wish for it to interrupt!
Wanneer we vallen hebben we moeite met opstaan
Murdoch: “Angst staat voor de loutere onmacht van de wil en het gebrek aan verbondenheid met de persoonlijkheid.” Ze zegt hier; je bent onmachtig. Ik lees dat het doel is, niet angst maar irrationaliteit. Na wat nadenken word het voor mij: je bent volstrekt gescheiden met een gebrekkig staat van zijn.
Iemand zei ooit eens tegen mij dat hij liever zijn eigen mening vormt over dingen en niet naar info of anderen luistert. Hij bracht het alsof ik er iets aan kon hebben. Heden denk ik echter dat er veel dingen over het hoofd worden gezien bij deze instelling en dat het geen echte tekenen duid van flexibiliteit. Omdat men beweert dat het genereert onderwijl vasthoudend aan ‘wat ik vind is besloten’ en anderen hebben er niet mee te maken. Zal hij door zijn starheid in staat zijn een ramp aan te richten?
Een weerwoord op zo’n soort male gaze van onderscheid en autoriteit is moeilijker dan gedacht. Ik werd eraan herinnerd dat het voor mij heel moeilijk is te denken dat de schuld krijgen van iets, wat je hebt gezegd of wat de ander vind dat het een beschuldiging is, met een man moeilijk weggepoeierd kan worden. Mag ik niks vinden? Beter is het om te zeggen; ‘jij bent het schaatsen niet moe was de zon maar in de rug’. Vrede is beangstigend. Een reactie berust op het opgemerkte.
Bij het standbeeld realiseerde ik me dat opstaan na een val, een pijnlijke val, moeilijk is. ‘Oh wat stom’ ‘het had niet hoeven gebeuren’. Opgelaten gesprekjes. Ik ontmoette eens een Italiaan die bijna iets liet vallen. Hij leek blij mij te zien!
Een woord is een oord
We gaan telkens met meer coping dealen. En Murdoch praat daarbij ook veel over dat in ons al gebrekkige waarnemen en het te kunnen vertalen ook delen verloren gaan. Het gaat er haar niet om dat ‘het moment’ voorbij is, maar ik denk dat ze bedoeld dat er meer is tussen hemel en aarde. Wat wij doen in ons uiterlijke leven is voor haar erg belangrijk. Het onderscheid, distinguisihing wat ik hierboven heb geschreven is een ongoing proces van een ethiek van beleving waarbij bij mij de woorden klinken: voltuurigheid (altijd) en voortdurend-heid (for the time being) en bij het distinguishing – veronderstelling van het gebeurende wat nooit compleet is. Heb ik iets gehoord van een ander? –> dan vorm ik mijn eigen mening. Het vreemde is, dat wat binnenkomt ‘dit is een door mij geziene boom’ wat kan duiden op een manische of psychotische beleving of in een ‘high’ aan kan voelen als vreemd. Hier is sprake van distinguishing en vallen grenzen weg. Er is geen echte reden om hier van te schrikken. Als je vind dat angst, of jou angst overwegend in een ‘high’ moment zit, is het denk ik geen ‘high’ moment. Dat is veel meer raar en onbekend. Als je op zo’n moment angst voelt in je lichaam. Dat kan heel goed. Het is wèl belangrijk wat we in ons uiterlijke leven doen en daarom moeten we ook dingen blijven doen en onze lichamen blijven gebruiken op manieren waar we van kunnen leren.
Murdoch spreekt van het opgaan in iets. Zij kreeg op late leeftijd Alzheimer. En omdat zij Brits-Iers was ook innemend in haar filosofisch schrijven! Maar zij schrijft over het idee van volmaaktheid en zegt “wat ik doe is datgene waarvoor ik verantwoordelijk ben en wat een bijzondere uitdrukking van mezelf is.” Bij het distinguishing hoort voor mij ook, wij gaan telkens met meer coping dealen. Culturen zijn talrijk, en MAKE LOVE NOT WAR niet meer om te fiksen nu hahahaha….. MAKE LOVE SIN WAR FEEL LOVE SIN WAR, hij werd geliquideerd in een tunnel toen hij op de vlucht sloeg, dit was al in 2023. Al het leven in oorlog zou over vluchten moeten gaan.
Mijn Zoete Ogenblikken 
Plaats een reactie