Blog

I doubt very much this to be a photo I took… But then I have, also at that time, a failure for succes. Thereover some day more.

Ik was een wildebras en ik gaf mezelf een klap maar bijna alles van de gebeurtenis is waar ik bij was ook wat ik zeg. Soms vinden mensen me een prinses. Dit uit zich in de raarste ontmoetingen gewoon midden in de stad. Één keer in een trein zelfs was een Indiase man zo galant het landschap aan het vastleggen en heb ik ook een bekende voetballer ontmoet en een ongekende jonge beauty in de supermarkt. Het is erg ingewikkeld want zo’n moment is omringd met ontsteltenis en begoocheling en dat heb ik wel zo vaak maar alleen soms krijg ik er een goed gevoel van. Er zijn echt mensen die geen huizen bouwen op de 13e.

Toch denk ik dat we moe zijn in Nederland omdat innovatie dus wel een ding is. Op mijn werk is dat goed geregeld. Want, niet alles word weggedaan of vervangen. Vandaag zag ik dat een stukje marmer blad gevuld was met een ander stukje bijna gelijk kleurig blad. Ze hebben veel werk aan het licht, maar er zijn geen of weinig nieuwe gaten gekomen. De stapelstoelen zijn van goede kwaliteit en staan op fijne karretjes. Ik heb het over: ‘dat kan je je echt niet voorstellen (dat er volwassenen in deerendols op Alpenblazers over Zwitserse heuvels aan het spelen zijn op een camping).’ En ik bedoel niet zo de traditie of dat dit hun werk is, maar er word gewoon gegeten en ik vond het ook prachtig. Kunnen mensen in Nederland kijken en eten en onverstoord samen aan grote biertafels zitten zonder dat het teveel over het één of het ander gaat? Maar de vraag ‘moeten we nou meezingen?’ zou ìk wel waarderen.

Het was half acht wanneer ze elkaar zouden ontmoetten. Ze hadden afgesproken, en het was vervelend, omdat het zou betekenen dat er niets, echt niets, van haar was en ze moest toegeven dat ze ongelijk had. En ze zuchtte. In de kamer was het het licht van midden op de dag. Ze kon ook niet weten wat die vlieg op de bloemen dacht. En zo praatte ze zichzelf moed in. Ze kneep in haar hand om vervolgens weer te gaan zitten in haar gepeins. Ze had iets niet gewild. Er was iets, er moest iets zijn waarom dat zo was. Het zou de plek kunnen zijn. Wilde ze eigenlijk wel die weg ernaar toe bewandelen? Was het dat ze dan de kiosk moest passeren waar altijd mensen haar iets probeerde aan te prijzen en zij met onmiddelijkheid meestal genoeg tijd nam. Deze mannen duldden elkaar, maar zij winnen voorbijgangers als ze dingen zeggen als ‘dit is de eerste’ of ‘dit is de beste manier’ om een fles te openen en dan halen ze de volgende voorbijganger aan met hetzelfde praatje wat nog evenzo leuk is. Ik houd het meest van pilav – met kip – kikkererwten en ketchup. Ik kom de kar altijd tegen. In de tram staat iedereen opeen gepakt. Mannen in donkere pakken ruiken naar zweet van het vele dragen. Daarom stinkt het niet. Met de tram ga je over de brug, en ik loop liever langs de vele hengels en mannen met regenjassen aan. Dat was het dus allemaal niet wat haar dwarszat. Ze probeerde hem voor de geest te halen en ze keek langs zijn linkeroog naar het topje van zijn oor en de korte haren daarboven. Hij zou dan iets zeggen als ‘je bent er’, maar ze wilde dat hij zei: ‘we gaan eindelijk erop uit’. De zon was uit de kamer gegaan en het werd nu wat donker en kil. Het leek alsof de boomtoppen een dramatisch schaduwspel uitspeelden waarbij het zelf vernietigd werd door een vreemd soort overlapping. Telkens weer kwam dat ene blaadje in de hoek direct gevolgd door een ander die eerst vergrootte en dan langzaam verkleinde en ik nog wel wist dat de takken nergens in wedijverden. Maar dat blaadje leek een buitenzinnig kunstenaar!

Murdoch zegt dat we betere mensen kunnen worden omdat we kunnen leren. In sommige gevallen is dat aan of afleren door conditionering -hier betrekken we ook de wereld van dieren en objecten toe – deze manier heeft te maken met de uitkomst.

Ze merkte dat ze verschrikkelijk moe was toen ze opstond en ze bedacht of ze nog wat zou eten nu of wat ze zou koken. Toen ze door de gang heenliep die in het midden van het huis was en dus geen ramen had bekeek ze zichzelf in de spiegel. Vele vroegere films hadden ogen als onderwerp. Er was er één hele verschrikkelijke zwart-wit die zij vrouwvriendelijk vond. Alsof ze van hun vloeibare vorm werden onthouden (omdat mannen er bang voor waren) en veel later (om te voorkomen dat) hùn ogen knopen zouden worden! Ze had zulk een ogen, die als enige voordeel hadden dat ze groot konden worden en zij daarmee door het leven kon. Wanneer deze ogen groot werden, werden zij angstaanjagend voor anderen. Dat drukten anderen dan gauw weg. Ze kon nu niet beginnen over Brutus. Ze moest bedenken wat ze aan ging trekken.

Wat ze toen koos had een volheid en haar woorden waren zo scherp alsof er een luikje was open gegaan. De vreemdste redeneringen maakte vat op haar en ze had energie om erin te duiken. Nu liet ze zichzelf voortslepen op de beelden, maar ze had wel gevoelens die zich aandienden. Een paar weken terug leek er een pinball balletje van linksboven in haar hoofd recht naar beneden te zijn gevallen of omhoog. Het was niet in haar vermogen het in te schatten, het was niet iets wat haar direct in gevaar bracht. Want, wist ze, dan dient het zich aan. Nu gingen zij elkaar ontmoetten. En hadden zij verschillende ideeën. Ze wilde dat hij zag hoe raar de wereld op haar reageerde. En hieruit: dat ze of telkens wenselijk moest doen of om bescherming vroeg. Toch liep ze niet zo gemakkelijk over… zij bedoelde dat het uitmaakt dat hij er is. Dat het telkens de vraag is die ingevuld moet worden. Hij neemt niet mijn touwtjes, hij krijgt vrouwtjes, en ik praat gewoon door dat zou het beste zijn.

There’s an upheavel among the boys in the schoolyard to be pretty much seen by everyone. One showed his spreaded fingers catching the wind. It is so strange how the breeze came so out of a sudden. From where I was watching a long concrete band covered my entire body but not my eyes. The breeze came from the back. At eleven we had to mesmerize our words in which this boy was looking at a fly on Tim’s sweater. They ask me if I ever had black outs.

The leaves interrupt light’s pertinance
for just a tiny flock of air in time
leaving flickering highlights of bright green.

The boy is in front of me with his soft blond
short hairs taking a little battle pushing
each hair over the next one and getting
back in shape again.

He said I look like an angel because
there were two bushes of oleander
left and right of me. He said that it
meant that I with them, would fly upwards.

I tried to tell him I was thinking on a word
But he said twice; you’re already looking
down on me, and I tried to tell him
and he said; you don’t know very much
Then I wanted to say: you’re piece of hard-
working filth, bweh!

The next morning we wanted to sit next to each other and he told me that his brother took his bike so that he had to walk. I took me long to figure out how he could still be on time. And I imagined him taking a route through the little forest which would cut short. Some people really check my outfit. Besides some sort of truth.

When the hour went near by morning in Jambes the hills and it’s wideley flat spreaded rocks were almost blue. Someone was on top hopping from stone to stone. He hadn’t been sleeping much. There was someone whom he met last night and he was now thinking on what he said.

Missed a moment in the search for my surroundings where my tongue was kept busy and didn’t form the word, since it surroundings were so meek compared to the thing that kept me busy. Which was nothing, nothing at all one could judge. But then i was also almost in tears, and the last time that happened was not so long ago, and then they came. And the surroundings changed while I was walking, still I thought it’s been some time I’ve been here, something kept me busy and took my solitude. It – took the shape of my surroundings – shadows of trees over which i was walking – while on the side the rows of large trees in sunlight and it’s pebbled path. What the earth blew to me were that there’s no real distinction saying to nature, it’s in his nature, I mean, distinction is it’s nature for the blue of the horizon caught by my eyes in search for my surroundings in my blue light that took my solitude. I have been taught to distinguish a plant from a tree, both leaves and flowers follow single leaves to connect where the branche begins. But distinctiveness is in it’s nature. Some would be higher up than others, but this would disappear when you think the plant feeds itself with the sunlight.

Because my trouble had no real distinctions and it bothered me that it could somehow be in a dangerous equilibrium, still taking my solitude. Of which i can only be resentful – supposed necessary. How mean to ask ‘what do they say’ better is to question; ‘do you hear anything at all?’ and then; ‘describe your delusion.’

Having no real distinctions is what obtains in the soul. We always lose something when we search for it in language.

Virginia Woolf: “Beyond the difficulty of communicating oneself, there is the supreme difficulty of being oneself. The soul, or life within us, by no means agrees with the life outside us. If one has the courage to ask her what she thinks, she is always saying the very opposite to what other people say.” seen M.P.

This shines a different light upon the living look in society. Whereas i’m mainly suggesting the self and the self in a certain situation upon which sometimes that societal look lacks because of a mutual dependency. To what i’m thinking it’s not just eaten and be eaten. Some people would believe you can only be eaten when you’re defeated, others believe that’s the reason. With psychosis people claim a major importance on what happens in the inside world and in the outside world. However this supposed control i think only puts under custody in relation to what other people can suddenly say to gain control. What should not be the point.

He stands real close to the window like a statue. Wearing a t-shirt and his arms loosely next to his torso. His glasses almost reach the glass. I see him and i know that he can see me. Some dark winter a similar thing happened too. I was hot and excited then. These men appear to me as if in a movie. Which is pretty awesome because i’m nuts.