Arrêt! Son teinte

Toen er een reclameblok kwam

“Je bent nog jong” om ergens aan te beginnen, zodat ik gisterenavond ook mijn gebruikelijke post vergeten ben. Dat was best een shock, gingen de dagen aan mij voorbij? Ik ben blij als de film weer begint. En ook weer eindigt.

Ze laat weten; ‘ik ken jou’, lacht haar bijna uit om haar onhandigheid die zelfs Cate Blanchett kent; en registreert zwakte. Als ik langsloop met haar poster die ingenieus is. Ze hangt een meter boven mij, en haar blik is schuin naar rechtsbeneden gericht. Maar ze kijkt me ook aan. Het is heel jammer dat ik de leus niet opgeschreven heb. Die kreeg voor mij een betekenis… ‘denk niet, dat ik jou niet zou zien’ en dat denk ik dus, sì. Het was niet zo moeilijk haar te zien en omdat ik in een opgewekte stemming was en niet snel iets te doen had dacht ik aan haar en dat zij aan heel veel mensen zou denken. Waar ik geen twijfels over heb. Ikzelf denk niet echt aan het vrouwelijk model op de billboard. Zelfs niet als ik haar zou kennen. Dat is een falen omdat je denkt, dit heeft ze gedaan.

1. Waarom zou je erfelijkheidsonderzoek doen als er psychiatrisch patiënten bestaan?
2. Waarom had Janis Joplin een overdosis?
3. Als je zin hebt in drugs, wil je misschien dat het hetzelfde is als een andere (vorige) keer. Hiermee verklap ik alles want –> ‘niet-weten, kleine dingen’.

Janis Joplin had een lichamelijke overdosis, zij gebruikte richting haar gebruikelijke hoeveelheid. Wat suicide uit zou sluiten en eerder zou spreken voor de gewenning die bij een drugsverslaving komt kijken, waarbij het lichaam alvast anti-stoffen aanmaakt omdat ‘de klap’ verwacht wordt. Hierdoor krijg je ook meer zucht. Aan het denken van een naald òf omgeving kunnen dezelfde anti-stoffen aangemaakt worden.

Psychiatrisch patiënten nemen ook middelen in, heroïne is een opiaat die de spieren verslapt en een warm gevoel geeft. De zucht en de spierspanning van de drang voor toediening kan de zucht verergeren.
–> maar is dit zo als er anti-stoffen aangemaakt worden wanneer iemand aan de drugs, denkt, aan de naald? (Is die exposure therapie met plaatjes dan wel goed, in alle gevallen?) neutraliseert
–> de anti-stoffen zijn nodig de klap op te vangen. –> hierbij is men dus bij bewustzijn.

1. Als de exposure therapie neutraliseert voor verslaafden, kan dit misschien gevaarlijk zijn, vanwege de bijkomstige toename van zucht. Op den duur zou dit misschien wel afnemen.
2. Als je een naald ziet maak je misschien anti-stoffen aan –> zucht
3. psychiatrisch patiënten krijgen soms middelen toegediend zonder gewenning/voorbereiding en soms op hun kamer

Ik heb laten zien dat, wanneer ik dat mag, naar ‘het kamertje loop’ om 21u-22u en voor sommigen om 10u of 12u. Als mijn medicatie de dopamine/serotonine receptoren lamlegd en mijn hersenpan achteruit gaat (+ lever, + darmen) en ik Alzheimer kan krijgen…
1. wat wordt er dan bedoeld met of de kwestie Alzheimer, die in familie’s zit

• de genen waarop Alzheimer ligt wegknippen? En die genen ontdekken met erfelijkheidsonderzoek
• of de drugs + medicatie slijten –> die de hersenpan Alzheimeristisch zouden kunnen maken

Er zit veel geld in genen-onderzoek, en de omgeving is een vraagpunt,

• de “zuivere” genen Alzheimer
• en de hersenpannen die erop gaan lijken door drugs/medicatie

Frozen patiënts (Parkinson gekregen door gemanipuleerde drugs). Zij konden wel weer dingen aanleren. Tot op hoogte.

Maar erfelijkheidsonderzoek
en omgeving

Psychiatrisch patiënten —> “zuivere” genen of niet
erfelijkheidsonderzoek

Psychiatrisch patiënten –> “zuivere” genen of niet
|
|
> medicatie
|
|
>

+ erfelijke ziekte’s

^
|
|
medicatie

En is het idee van erfelijkheid achterhaald.

Een psychiatrische ziekte zoals een psychose ‘komt ook in familie’s voor’. En familieleden zouden dan ook meer risico lopen. Dit verband is vrij onbegrijpelijk. Want juist in een psychose is wat ‘het’ voor het individu betekend van belang en word persoonlijk gemaakt. De hersenbrekingen hierover hebben waarschijnlijk wel een familiaire oorsprong, maar dit zegt niets over de ziekte. Wat mensen doen, zoals terugtrekken, wordt gezien als een soort symptoom, een teken, als gevolg van. De lichamelijke behoeften, zoals kou en hoofdpijn wordt nauwelijks aandacht aan besteed. Je hebt immers een ‘psychiatrische’ ziekte. De stress van het lichaam zo eveneens lichamelijke processen in gang kunnen zetten, of uitschakelen. De medicatie eveneens. In de jaren ’70 werd gedacht dat ‘ziek denken’ er kon zijn en dat dit niet zo nodig ‘ziek’ was, en dat mensen verscheidend zijn. De manier waarop data een aanleiding of een oorzaak kan breken… ‘geeft niet, je was psychotisch/ziek’. Iris Murdoch zegt in ons uiterlijk leven is het wel degelijk van belang wat we doen. Cate Blanchett manouvreert in de fim Tàr met deze lijn van krankzinnigheid, en ik vind het wel een mooi einde, niet vanwege de computerwolven, maar de locatie dat ze er niet zomaar is.