De engelen dansen in de hel

Ze draait de parasol op het levendige terras in het bos naar beneden. Voorzichtig kruipt ze eronder uit. Opgevouwen lijken ze als hangende bloemkelken van een campanula klokje. Ze draagt volledig zwart, met col en spreekt me aan: “Ze zeggen dan; de engelen dansen in de hel.” Het is leuk dat ze me zo aan de rand van het bos op iets wijst. Ik denk aan zalige verkoeling voor allen daar in het zwoegen. Maar zij voegt toe: als het regent en de zon schijnt. Stomen hun ruggen onder oranje hesjes de bermen, de tegels. In het paradijs; zou zij lichtbeperkt of een ander gedragsprobleem…, hel, verlicht de groene heg. Te weten wat de buren aan hebben, en wij weten het al. De tijd, zegt Nina Hagen, sexy…

Bewegingsleer

Riesige säcke mit Sand: “HESCO stop everything“
Nina Hagen: “Mein Gerippe ist ja so sexy wenn ich strippe mein Gerippe”

In een ketting de zandzakken doorgooien om de dijken te stutten. Hop hop. Ik loop maar van begin tot eind met iets in mijn hand, kijk er maar naar. Degene naast mij, doet enigszins hetzelfde. Deze zakken liggen langs de weg op een druk punt. Maakt het uit dat anonimiteit aantrekkelijk is? Peter Tosh: “Stop that train I’m leaving And I said, It won’t be too long whether I’m right or wrong.” Onze mondelinge tradities zouden zijn overgenomen door een sterke visuele geneigdheid. Het doel is om de omgeving te kunnen verklaren met de weerspiegeling van de werkingen van Gods bedoelingen. In de volwassenheid zou iemand rijpen en opgewassen zijn tegen de spelingen van het kwade. Het is ook de leeftijd waarop men gaat trouwen. Nu zegt Agnes Varda met andere woorden, “ouder worden is niet een conditie, maar een subject.” En is het zelfs mogelijk? Ik weet nog dat ergens op een punt het idee van Benjamin Button volstrekt logisch is. Maar het kettingsgewijs zandzakken gooien, kettingberichtend appen, een gratis service.

Het was werkelijk eng om in de catacomben in Rome onder het skelet met de zandloper door te lopen. Dit moment gaf een klop en een vertraging. Het was misschien wel sexy… De werkman in de berm, het is een werk, ik maak er een foto van. Maar Nina Hagen zou wel die ene lippenstift die ze op het oog heeft kopen. Deze kleine Vampi’s in de fontein, werkelijk als van ooit voor iedereen. Toch wie legt het beeld? Maar ik moet uitkijken… ze heeft de pose van een farao. Stierenballenvet! zegt mijn moeder. Uierzalf. Ureumcrème. Met hun witte kapjes staan de middeleeuwse meisjes op de houten planken van de markt. Het melken is verplaatst van huid naar haar. De hoefjes maken kleine stapjes op dit kleine stukje. Een huwelijk tussen tachtigjarigen.

Gewoon op iemand te kunnen zitten en voortgaan in La Boule. Wat voortduurt, in textiel zei een kunstenaar eens “het is de kunst de grenzen van een machine op te rekken.” Audre Lorde zegt: “because the machine will grind you to dust anyway, whether or not we speak.” Toch wil ik ook Nina Hagen leren kennen, waarmee ik me afvraag waarom de man in het oranje hesje alleen en resoluut te werk moet en iedere minuut telt. Zijn handen spannen het handvat, hij leunt teveel achterover om overal bij te kunnen. Het kan een volkomen ervaring zijn. Thee word geplukt en gestopt in de mand van degene naast je. De oranje hesjes zijn in mijn straat soms met groepjes waarbij ze ook kletsen in verschillende talen. En soms pauzeren onder een boom. Ik denk dat ze wel wat weten van planten. En grond. ‘Ik weet het niet precies’, en de farao weet ook niet precies hoe het kan wat de slaven bewerkstelligen, en weet het allang dat iedereen wil kijken wat lukt wanneer we ergens mee bezig zijn. Toch kom ik aan bij sommige plekken van die machine en word de gay afdeling getoond tot onderzoekers of gay (openstaande/vrouwen?) mensen. Er word gezegd dat een cis hetero man het een en ander niet zou (kunnen) begrijpen.

De circusvoorstelling La Boule, zie foto, speelt met wat voortduurt. Hun lichamen in vormen en samengestelde vormen waarbij gewoon op iemand zitten en verder beweegt blijkt te kunnen lukken tot er iets anders komt, wat zich weer ontwikkeld. Het is een mooie aanvulling op de trein van Peter Tosh om dingen anders te doen, wanneer dat eenmaal kan. De ritme’s van ons vermogen en de voorzienigheid van acht uur maaien kan gelijkend zijn aan iemand in een rolstoel.