Someone’s work

Erasure in existence

Let’s make sure s/he in India can live. Ik loop twee leeftijdsgenoten tegen het lijf voor hun privé terrein met tennisbaan, woningen, school postkantoor, alles voor hen. Ze spreken me aan en ergens in het kleine gesprekje zeggen ze: “poverty only exists in Africa” jaren later denk ik dat ze bedoelen: wij zijn het aan het uitroeien. Ik schreef op mijn negentiende het volgende gedicht:

Nu, liggen we op één lijn? Als mensen wie in ‘all oppurtunities met’ verkeren? En –Renzo Martens– is het waar dat in Afrika armoede wordt uitgebuit, als nationaal product? Enjoy Poverty: Renzo Martens (2008). Ik zeg niet dat het mijn schuld is, ik denk dat ik weet dat ik niet ook zeg dat ieder hetzelfde zou zijn en armoede leeft in de mind. En hier bedoel ik mee dat ieder hetzelfde zou zijn. Dat het leeft is angstaanjagend. Murdoch heeft de uitspraak: “Man is a creature who makes pictures of himself and then comes to resemble the picture.” Murdoch zegt dat moderne analytische technieken gebruikt worden om gelijk de onmiddelijke ervaring in een conventionele context te plaatsen. Hiermee gaan we iets bepaalds zoeken buiten ons gebruikelijke begrip en gaan daarmee door. Als alle ervaring dun en ongefocust was, zouden we minder geneigd zijn erop te staan ‘dat het zo vanzelfsprekend is’. Tegelijkertijd is iets als ‘gedachten’ met de zwaarte en inhoud lijkende als groter dan bewustzijn; ‘je kunt er haast niet bij dat je het denkt’. Leuk aan Murdoch is dat ze juist zegt dat beeldvorming naast het verliezen of verwijderen van objecten, documenten, ook verlies is. Renzo Martens heeft in de documentaire ons negentienjarigen die ontmoeten buiten conventies om, met ideeën als; ik steek er een stokje voor door iemand, een vreemde, uit te nodigen en misschien gebeurt er dan ooit wel iets- want ik weet al dat zij nood hebben.

Verworpenheid

Marcel Jouhandou zou de uitspraak hebben: “Niets verrukt me zo zeker dan mijn verdoemenis”. De schrijver, homoseksueel en toegegeven antisemiet (tot een bepaald tijdstip) zou zijn gelukkige levenswijze te danken hebben aan zijn vastbeslotenheid gelukkig te zijn. ‘Het kenmerk van een gelovig mens is immers dat hij gelukkig is, en Jouhandou was een vroom – zij onconventioneel- katholiek. Een tweede uitspraak: “De omgang met de Kerk boezemt me bijna evenveel angst in als de omgang met de vrouw. Het is van dezelfde orde, even gevaarlijk voor de persoonlijkheid, maar is men eenmaal door deze twee mangels gegaan, en men heeft het overleefd, dan is men een vrijer mens dan een ander.” Met hem deel ik de mening dat niemand echt lui is. Dat er juist sprake is van een voorstelling dat het werk onoverkomelijk is. “Zolang men energiek aan de behoefte voldoet en het geweten bevredigt- hetgeen een soort monterheid verschaft die ook weer meehelpt- ontwaken in ons de veeleisendheid jegens onszelf en de smaak van perfectie, en langzamerhand beginnen we te lijken op God in zijn glorie.”

Verworpenheid II

Duisternis en helderheid, wie elkaar kunnen versterken met een andere lichtheid. Weten -het is er (gekomen)-