Someone’s work

Bijvoorbeeld Spotify laten kiezen vis-à-vis Borderline

Eartha Kitt: “If somebody loves Eartha, then somebody loves Eartha.” In het mooiste interview wat ik zomaar op Youtube heb kunnen bekijken. Existentialisten brengen de keuze in verband met wil –> de vrijheid zit in het idee dat ieder op elk moment ‘de feiten zijn rug toe kan keren’. De feiten zijn dan dingen als hoe om te gaan met de vrijheid. De uitdaging is dat je, wanneer je een keuze maakt kan kiezen om je bloot te stellen aan het leven. Maar hoezo zijn er keuzemomenten?

Twee jaar geleden heb ik onder andere deze opmerkingen gestuurd naar de Borderline stichting. Ik was namelijk best verbaasd over wat ik op de website las.

Over het algemeen is het beeld van ‘alles of niets’ en Borderline als een soort defect aangemeten. Spotify laten kiezen heeft zowel beide -handeling, als geen van beide – algoritme. Waar ik ook heen wil gaan is dat het weer een beetje gedijt zoals bij het circus, waar het voortduren van een beweging op allerlei manieren wordt bespeeld en de omgeving het mogelijk maakt. Het ‘niets’ van existentialisten zit in de reducerende almachtig idee van de wil. Wat ook het ‘alles’ is.

Ik denk dat iemand met Borderline erg moet lachen, en dat de ervaring van een ‘alles of niets’ beschouwing toch echt werelden opent. Murdoch heeft het in tegenstelling tot de existentialisten over onophoudelijke pogingen, die weer feilbaar zijn. Ze zegt ook dat we niet volledig op het gebruikelijke niveau kunnen vertrouwen, wat we in sommige opzichten ook niet moeten doen.

In de wereld die ik kan zien zie ik allerlei mannen-grapjes. Universele grappenmakers noem ik ze; wanneer ze me laten zien hoe ze de losgeraakte rand van de tafel goed repareren met plakband of pritt inclusief geïmproviseerde lijmklemmen. Dezelfde grappenmakers schuiven met gemak een stoel op als er een (mannelijke) laatkomer bijkomt. Er is mij verscheidende keren een stoel gewezen in tal van situaties; bij mijn diploma-uitreiking, bij lezingen, in het openbaar vervoer. Ik heb een enkele keer een man (of mannen) een stoel aangewezen. Een vrouw wijs ik met enige afwachting wel met regelmaat een stoel.

Ik geloof niet dat emoties en ‘alles of niets’ samengaan. Het idee van alles of niets als zijnde uitersten (die niet wenselijk zijn). En emoties die ook in het kind niet puur zijn omdat ze te maken hebben met gevoelens (die niet emoties zijn). Ze zeggen dat er vaak een verhulling, zoals een verslaving is om de boel te bedekken. Des te kwalijker is het te menen dat beoordelingen onjuist zijn.

Op een bepaalde manier denk ik over intersectionele levenshoudingen, zoals die van vrouw, patiënt, dochter, en ik zit met alles waarbij hetgeen wat mij toekomt soms buitenzinnig is, soms een ondergaan van dat wat is en die wel tegenovergestelde perspectieven uitnodigen.

“If somebody loves Eartha, then somebody loves Eartha”