Someone’s work:

mejuffrouw Saartje Burgerhart

Ze hoort bij de Calvijnen van het protestantse noorden. Ze is werkelijk charmant. Ze trouwt uiteindelijk naar de Lutherse kerk. Zwanen zijn daar geloof ik een ding.

Ik sta toch het meest versteld met Lotje, die door de auteurs beschreven word als ‘het ene moment zit zij in haar beddejakje, het andere moment vliegt zij geheel gekleed de deur uit’ ‘nu is zij de gedienstigheid zelf; dan is het haar fatsoen te na een theedoekje aan te reiken’. Over de conversaties word geconverseerd. Op een gegeven moment word Lotje iets gevraagd en zij zegt: ‘Ik zwijg doodstil. ‘T is alsof ik in de kerk zit.’ Zij lijkt met haar opmerkingen telkens van heel ver te komen. En zet mij op scherp. Er word gedaan en gesproken alsof we weten waar de grenzen zijn. Het is het één of het ander. Maar we denken vanuit onszelf. Het kerkgebouw heeft grenzen. Het is dubbelzinnig omdat er “vrij” gesproken wordt. (Op de halzen van de schrijfsters, schrijven ze)

Murdoch zegt dat vrijheid een gemengd concept is, waarvan de ware helft gewoon een naam is voor een aspect van de deugd dat vooral te maken heeft met het verhelderen van je blik en met het leren van je zelfzuchtige impulsen. De tweede helft is meer vals en meer populair, de eigengereide bewegingen en van de misleide zelfzuchtige wil die we vanwege onze onwetendheid als iets autonooms beschouwen.

1. Today 23-06-23

Florentine is stunning. Working on waves and shapes and colors communicating a whole lot. A whole lot lovingly you remember, we zijn degenen die de bodem voeden. In de gehele mobiele, geweven en zwevende gehelen. Bent u er zo één? Weet je wel, zo’n on-meetbare? Open-bare?

Het zonnen-in everything… Maar publiek-lijk. Kijk.

Hoe kan een kijkwijze uitgesloten worden? Het is toch heel anders dan een zoeken?

Het idee van Murdoch is dat goedheid met kennis verbonden is. En dat de ‘werkelijkheid’ vrijheid heeft in moreel begrip. Ze bedoelt ook dat kennis en vrijheid samenhangen. Net als bij S.Weil speelt bij Murdoch de aandacht ook een grote rol.

In de gereformeerde hervormde kerk waar ik op bezoek was. Liep ik de deur uit met een merkwaardige ongewisseheid. Binnen zei ik telkens ‘ik weet niks’ dank u voor de toelichting ‘ik ben hier echt niet zo bekend mee’. Ik wandelde op het pad en plots de gedachte; ‘het is jou probleem dat je je een idioot voelt’. Er is niks mis mee. (Of het geeft weet je niet).

Dat is gek, er is ineens ruimte voor de wil en mijn eigen rol. Maar ik denk we zijn ons maar gedeeltelijk bewust en in het duister | nis. Het goede is niet hetzelfde als alles. Het is niet zo dat àlles goed is. De aandacht bevalt mij meer katholitisch, waar mijn intentie uitgesloten word en het een vallen tot, maar zijn wij te krampachtig geworden?

Vind iemand dat hij mij iets moet vragen als ik zonder boodschappentas twee mineola’s van de markt koop? En één er op eet op de trap, in de zon, en wederom mij iets word gevraagd. Vol zit ik met nabijheid voor het moment, en dan… ‘lekker toch?’ In het moment weliswaar toch nabij, omdat ik mij bewust word en alsof ik me te buiten zou gaan voor het oog van een havik die ik niet gezien had. ‘Ik had net zo goed een selfie kunnen maken’. Stralende mensen en stralende mensen die voorbij lopen! En groeten, en een praatje maken! Even teruglopen en iets ophalen, gewoon omdat het er wel licht en omdat ik dan toch even een koffie kan drinken. Wat een ernst.