Someone’s work

Niemand is voor niks!

Wanneer we vallen hebben we moeite met opstaan

Murdoch: “Angst staat voor de loutere onmacht van de wil en het gebrek aan verbondenheid met de persoonlijkheid.” Ze zegt hier; je bent onmachtig. Ik lees dat het doel is, niet angst maar irrationaliteit. Na wat nadenken word het voor mij: je bent volstrekt gescheiden met een gebrekkig staat van zijn.

Iemand zei ooit eens tegen mij dat hij liever zijn eigen mening vormt over dingen en niet naar info of anderen luistert. Hij bracht het alsof ik er iets aan kon hebben. Heden denk ik echter dat er veel dingen over het hoofd worden gezien bij deze instelling en dat het geen echte tekenen duid van flexibiliteit. Omdat men beweert dat het genereert onderwijl vasthoudend aan ‘wat ik vind is besloten’ en anderen hebben er niet mee te maken. Zal hij door zijn starheid in staat zijn een ramp aan te richten?

Een weerwoord op zo’n soort male gaze van onderscheid en autoriteit is moeilijker dan gedacht. Ik werd eraan herinnerd dat het voor mij heel moeilijk is te denken dat de schuld krijgen van iets, wat je hebt gezegd of wat de ander vind dat het een beschuldiging is, met een man moeilijk weggepoeierd kan worden. Mag ik niks vinden? Beter is het om te zeggen; ‘jij bent het schaatsen niet moe was de zon maar in de rug’. Vrede is beangstigend. Een reactie berust op het opgemerkte.

Bij het standbeeld realiseerde ik me dat opstaan na een val, een pijnlijke val, moeilijk is. ‘Oh wat stom’ ‘het had niet hoeven gebeuren’. Opgelaten gesprekjes. Ik ontmoette eens een Italiaan die bijna iets liet vallen. Hij leek blij mij te zien!

Een woord is een oord

We gaan telkens met meer coping dealen. En Murdoch praat daarbij ook veel over dat in ons al gebrekkige waarnemen en het te kunnen vertalen ook delen verloren gaan. Het gaat er haar niet om dat ‘het moment’ voorbij is, maar ik denk dat ze bedoeld dat er meer is tussen hemel en aarde. Wat wij doen in ons uiterlijke leven is voor haar erg belangrijk. Het onderscheid, distinguisihing wat ik hierboven heb geschreven is een ongoing proces van een ethiek van beleving waarbij bij mij de woorden klinken: voltuurigheid (altijd) en voortdurend-heid (for the time being) en bij het distinguishing – veronderstelling van het gebeurende wat nooit compleet is. Heb ik iets gehoord van een ander? –> dan vorm ik mijn eigen mening. Het vreemde is, dat wat binnenkomt ‘dit is een door mij geziene boom’ wat kan duiden op een manische of psychotische beleving of in een ‘high’ aan kan voelen als vreemd. Hier is sprake van distinguishing en vallen grenzen weg. Er is geen echte reden om hier van te schrikken. Als je vind dat angst, of jou angst overwegend in een ‘high’ moment zit, is het denk ik geen ‘high’ moment. Dat is veel meer raar en onbekend. Als je op zo’n moment angst voelt in je lichaam. Dat kan heel goed. Het is wèl belangrijk wat we in ons uiterlijke leven doen en daarom moeten we ook dingen blijven doen en onze lichamen blijven gebruiken op manieren waar we van kunnen leren.

Murdoch spreekt van het opgaan in iets. Zij kreeg op late leeftijd Alzheimer. En omdat zij Brits-Iers was ook innemend in haar filosofisch schrijven! Maar zij schrijft over het idee van volmaaktheid en zegt “wat ik doe is datgene waarvoor ik verantwoordelijk ben en wat een bijzondere uitdrukking van mezelf is.” Bij het distinguishing hoort voor mij ook, wij gaan telkens met meer coping dealen. Culturen zijn talrijk, en MAKE LOVE NOT WAR niet meer om te fiksen nu hahahaha….. MAKE LOVE SIN WAR FEEL LOVE SIN WAR, hij werd geliquideerd in een tunnel toen hij op de vlucht sloeg, dit was al in 2023. Al het leven in oorlog zou over vluchten moeten gaan.