Het lied van Daliah Lavi,
Doesn’t seem a song to accompany for 5000 people losing their lives in Iran during protest. It’s rather a cringe after tragedy. It does however reveal an incapacity to take things fully, for which we need each other. That post-war German message of growing up with guilt and clean flowery imagery to brush it away (for a short time) and the houses being built to suppress the guilt. Ik denk na over hoe het mensen gaat na de oorlog, alle oorlog.
Het oproepen van mensen de straat op te gaan of om binnen te blijven door een regime of door een regime ten val te brengen is overheersend gedrag met een ‘kijken wat er gebeurt’. Wanneer mensen op straat gaan met niks dan henzelf en situaties die gecreëerd worden, die er niet zijn. Ze zijn niet gehoord. Ze zijn beschoten.
Het lied van Daliah Lavi met het laatste couplet, en ik in Nederland ben na het lied de deur uitgestapt gisteren om te denken aan de doden. Het westen heeft niet altijd manieren, en de laatste zinnen uit het lied dat ze achterlaat waar ze heen gaat, wat ze doet, dat dan de morgen uit het Oosten komt. Dat verwestering gezien kan worden als bedreiging met Israël als dichtsbijzijnde macht, (met Amerika aan it’s zijde)
Kan verwesting proberen los te komen slechts met niks dan zichzelf? Zou ik iemand vragen:
- aan een schoolshooter: is het het overdenken waard dat er meer voetbalspelers zijn dan op het veld staan die nog nooit…. ?
- aan een Japanner: bezoeken uw ouders u en uw gezin?
- aan een Nederlander: hoe komt het dat u ergens last van heeft?
- aan een Amerikaan: als u de deur uitstapt maakt u dan praatjes?
Zijn mijn vragen niet al te best en mijn voorkomen opgeschoten denk ik dat ik niets te verliezen heb en iets kan doen, en iets doen doe ik toch al.
In this work off loss have my thoughts been different and have i been frightened and well aware of safety in the Netherlands, as I have been all my life (which is 30+ years). I am full with longing, and wish for it to interrupt!
Mijn Zoete Ogenblikken 
Plaats een reactie