Someone’s work

Al Mutanabbi: “The winds blow in a way the ships do not want”

Zeker ben ik niet meer vaardig dan de gemiddelde huisvrouw van voor mijn oma’s tijd. Hingen ze de waslijn op een plek waar het het meest waaide? Een aparte centrifuge, een soort ronde koker en daarvoor deed ik de was in een emmertje. Mijn oma breide bij de vleet de meest prachtige patronen, de ander haakte. Een tulband cake op zondag en een slaapmutsje om 00:00 uur. Jonge jenever geloof ik. Kachels en kolen. Kruiswoordpuzzels lukken me niet. Eens op mijn twaalfde ofzo kwam ik door bij een prijsvraag na een televisieshow. Aan de telefoon zei hij; ‘je komt in aanmerking om een auto te winnen’ ‘ik ben te jong’ zei ik.. ‘Wil je het echt niet? We kunnen hem apart zetten tot je oud genoeg bent.’ ‘Ik wil het niet’ zei ik.

Denk niet dat ik vaak nee zeg op werk. Lang geleden dacht ik nu een huis en een auto te hebben. Ik verdiende wat was het, 10 euro per uur? Zonder de hele dag vol te maken. Of nou ja, dat is hoe je het bekijkt met werk met pauze’s, koffie en overleg. Mensen die zo verwikkeld in het proces zitten krijgen ook een burn-out. Want als er iemand ziek is, is er simpelweg meer werk. Sommige mensen zijn misschien gezegend als loodgieter bijvoorbeeld alles van het vak te weten. Maar je zou nu ook weer met een cameratje kunnen kijken. Doen of niet doen? Een terugkerend probleem: waarvoor doe je het?

Verloren figuren

Nothing works! (Catweazle (jaren 60-70)
I’m just gonna try (something else) (anno nu maybe)

Hieronder staan een paar van mijn verloren figuren

In een wijnranken gevuld veld plukken de gleaners in paren.
De buit wordt geteld en wanhoop gedeeld. Ze mogen wel komen,
slechts 7 km onverhard lopen, sneller dan die of die wegstromen.
Ze zijn toch maar alleen met twee emmers om klus te klaren.

De wisseling van het seizoen geeft alles een oranje gloed.
Als je op je hand kijkt zie je de haartjes. Sommigen doen de markt.
Een ei uit een doosje. Alle appels! en verslonden langs Arc-T (riumph).
Modellen met dat kroontje. Pomme de terre in overvloed.

Ze zijn van voor de machien verteld hij,
En tilt er eentje op.
‘Wat een leuk ding! ‘ zegt zij

Ze leeft de camera met gemak.
Hij leunt op de berg,
het Franse wrak.

Na: Agnes Varda: De Gleaners and I