Arrêt! Son teint

Het genootschap van alleenstaanden zou roet in het eten gooien van het romantische echtpaar wanneer een bezoek aan de vrijmetselaars in combinatie met Jehova’s het ervan zou kunnen overtuigen dat “het einde in zicht is”.

Eens wist ik dat de grond onder me getrokken werd en dat ook mijn oorsprong geen echt begin kent, omdat ik tijdens het leven daar pas mee in aanraking kom. Neem me niet kwalijk, ik ben wel voor abortus. Laatst zei ik dat het verschrikkelijk is; een hyperbewustzijn waarbij je bijvoorbeeld ineens denkt te weten waarom hoestpastilles ovaal of rond zijn. Er was bij dit gesprek in schemer ook een sikkelmaan en kraakhelder.

Mijn eerste priester liet zien (op mijn vraag) dat hij een trainingsbroek met drukknoopjes onder zijn pak aan droeg, midden tijdens de (paas)mis toen we kaarsen aan mochten steken! En mijn tweede priester is uit een Franse film, die doordraait met het overbrengen van zijn boodschap.

Leef in het nu! Een boodschap voor alleenstaanden… Alsof je beperkt bent,,, alsof beperkten beperkt zijn… Ik schreef; ik ontmoet zoveel mensen die verkeren in een onophoudelijk heden, waarbij zij lijken te doen ‘wat moet’. Ik kan me hierbij weinig voorstellen. Maar ik kan proberen te omschrijven wat ik tegen kom. Bij de plek waar ik werkte maakte er iemand standaard in de ochtend gebruik van het toilet. Er word tegen mij gezegd ‘nu moet je gaan’ als een andere man onrustig word. ‘Kom we gaan hier zitten’ ‘O ja, dat wist ik eigenlijk wel, gaan we dan nog ergens anders zitten’? ‘Ik kan hier niet blijven, en ik moet ook nog daarheen, maar kan ik dan bij jou terecht, voor even? Waarom maakt ze een lange busreis met zo’n omweg? Ik wilde er een expostitie over maken rond het thema gewicht dat er mensen een vliegtuig in stappen en denken: “ik kan daar een pot jam kopen voor bij het ontbijt als ik wil” en het gewicht van gedachten en herinneringen bij een/jou prul met een ontdekking.

Geloof dat het wel zo is, dat mijn slakken niet voor niets zijn. En dat er mensen zijn die niets zullen eten, of wat makkelijks wegmoffelen wanneer ze ook uit eten kunnen gaan, en daar niet alleen willen zitten. ‘Kom je nog’?