Het was bijna acht uur nadat ze had gegeten. Nu had ze voor zich een kop koffie. Ze had haar haar gewassen en het warme weer deed haar aan de Italiaanse camping denken. Nog even en dan zou ze het zoutvaatje bijvullen met korrels van de Himalaya. Het zat in een plastic tas met een blauwgeel logo. Iemand zei haar; ‘een hoek van de kamer in het mooiste licht brengt parels voort’. Ze vond alles gewoon. Geloofde ook in magie, in die zin. De volgende dag was er een smiley op haar raam getekend. Het ging er gelukkig gemakkelijk af. Ze vond niet dat ze de hele tijd moest glimlachen, maar buiten was het een goede manier om er lekker in te zitten. Het was nu de dag dat ze haar drinken op het aanrecht had laten staan. Ik zeg haar: ‘zouden we daar iets te eten halen, ga ik even liggen, haalt hij op de fiets eten!’ ‘De eikel! Ik had iets in gedachten.’ Uiteindelijk hebben we flink gegeten. De eerste tent had een prachtige vaas met bloemen op de wand geschilderd waar hij een selfie maakte met zonnebril. Daarna had ik twee van die zoutige melkdrankjes.
Thuis keek ze naar haar eten en had spijt dat ze het ooit had gekocht. Ik had verf gekocht en de streepjescode mocht niet schadelijk zijn. Stel je voor dat hiermee, met dat nummer 8 7 4 6 0 0 …. het moet voor niemand die ik ken gevolgen hebben. Ik liet ook mijn water staan. Totdat dat niet meer ging. Ze verteld me dat ze een foto kreeg van een parel. In haar brievenbus. Stond er iets op? Zei ik. Nee. zei ze. Maar op de muur was een kubus getekend. Ik denk dat het van een man is, zei ik.
Mannelijk psychiatrische patiënten kunnen gewoon kinderen maken. Er is geen gesprek voor nodig of te onderhouden. Met coïtus en of medicatie komen ze een heel eind.
Ik had mijn middelvinger in de lucht opgestoken. Het was echt een ramp. Ik zei ook nog wat. Ik vind zelf dat ik briljante dingen zei, ik kwam op de mooiste vindingen waar ik zelf om kon lachen en die toch soms ook ernstig waren. Ik stond vroeg op en had dan een langzame ochtend waarin ik soms wel hardliep. En als ik boodschappen ging doen, dan was dat de bezigheid van mijn gedachten. Soms zag ik dan dingen en wist ik hoe ik het zou klaarmaken. En soms zag ik oude vrouwen met een doosje eieren. Wel die met goed eten en die met een bruine schil.
Mannen vragen aan mij:
– hoe oud ik ben
– wat mijn niveau is
– hoe/waar ik woon
Sommige mannen zeggen touché, en sommige mannen eten niet. Het is verschrikkelijk irritant want ze bepalen ‘het zelf’. De controle is de kick, al geloof ik dat dat verwrongen is. Maar gender is niet alleen een performance waar verwachtingen en opvoeding in zitten gerelateerd aan seksediffrentieërend materiaal. De behandeling is levendig anders en wij zouden door de mand vallen als wij zouden zeggen dat er verschil zit in de moraal…
Mijn Zoete Ogenblikken 
Plaats een reactie