I doubt very much this to be a photo I took… But then I have, also at that time, a failure for succes. Thereover some day more.
Ik was een wildebras en ik gaf mezelf een klap maar bijna alles van de gebeurtenis is waar ik bij was ook wat ik zeg. Soms vinden mensen me een prinses. Dit uit zich in de raarste ontmoetingen gewoon midden in de stad. Één keer in een trein zelfs was een Indiase man zo galant het landschap aan het vastleggen en heb ik ook een bekende voetballer ontmoet en een ongekende jonge beauty in de supermarkt. Het is erg ingewikkeld want zo’n moment is omringd met ontsteltenis en begoocheling en dat heb ik wel zo vaak maar alleen soms krijg ik er een goed gevoel van. Er zijn echt mensen die geen huizen bouwen op de 13e.
Toch denk ik dat we moe zijn in Nederland omdat innovatie dus wel een ding is. Op mijn werk is dat goed geregeld. Want, niet alles word weggedaan of vervangen. Vandaag zag ik dat een stukje marmer blad gevuld was met een ander stukje bijna gelijk kleurig blad. Ze hebben veel werk aan het licht, maar er zijn geen of weinig nieuwe gaten gekomen. De stapelstoelen zijn van goede kwaliteit en staan op fijne karretjes. Ik heb het over: ‘dat kan je je echt niet voorstellen (dat er volwassenen in deerendols op Alpenblazers over Zwitserse heuvels aan het spelen zijn op een camping).’ En ik bedoel niet zo de traditie of dat dit hun werk is, maar er word gewoon gegeten en ik vond het ook prachtig. Kunnen mensen in Nederland kijken en eten en onverstoord samen aan grote biertafels zitten zonder dat het teveel over het één of het ander gaat? Maar de vraag ‘moeten we nou meezingen?’ zou ìk wel waarderen.
Geef een reactie