Categorie: Uncategorized

Een impuls voor wreedheid

‘Lao-Tzi concentreert zich op welke kracht er schuilt achter ogenschijnlijke zwakheid, en te ontdekken hoe verraderlijk het is om onderscheid tussen dingen te maken.’

Men gooit het kind in de lucht. ‘Nog een keer’. Deze herhaalde bewegingen zorgen voor (seksuele) opwinding. Later gerepresenteerd in het rijden van treinen en weer later omgetoverd tot het tegenovergestelde. Op deze manier zou men neurotisch kunnen worden door angst van het mechanisch schudden, schrijft Freud. Hij vraag zich af of beweging in itself seksuele verzadiging geeft, of dat het een gelegenheid van seksuele opwinding is.

Een continüum

Repressie, of zijn we repressed? Als er onderdrukking is, is er verzet, zelfs in een kapitalistische samenleving? Aandacht in dat moment van mechanische beweging bij het in de lucht gooien. Een beweging die de mechaniek van intercourse, op en neer. Maar ik ben ook niet blij met een dynamische, continue veranderende betekenissen op een conitinuüm als visie. Net zoiets als voetballen op een voetbaltafel waarbij je dan met kop als voet kunt schieten. Het excess zou in het spelen zitten met wonderlijke prestaties en ongelofelijke krachten! Het zou niet moeten kunnen. Maar we hebben het gezien! Het kan niet anders of God was daarbij. We zagen het allemaal! We juichen en klappen en slaan op trommels en soms een dovenapplaus? Maar natuurlijk! Een bovennatuurlijke prestatie. Het moment word herhaald, en we denken dat het zo zou moeten ontstaan. Christiano Ronaldo’s lijf is gescand en hij heeft de perfecte trap. Ze dragen zijn shirt en willen hem laten weten dat ze voor hem zijn. Ik ben ook zo. Op die momenten van bovennatuurlijke prestaties in het theater kan ik denken dat ik iets weet. En zit ik toch met die rottige dynamische meningen en flexibele grenzen.

Lao Tzi zegt hier namelijk dat we dan de weg kwijt zijn en onszelf hebben afgezonderd. In de Sji Tjing van Confucius staat:

Geen vogel, wouw of kartel vliegt zo hoog
en snel, dat hij de hemel kan bereiken;
geen steur, geen enkele andere vis
kan zo ver naar de donkere diepten wijken.

But to wonder for clouds of reason

In de tijd dat spoorwegen gebouwd werden in Amerika overwoog Emily Dickinson zich aan een boom vast te binden. Recent leeft een andere vrouw hoog in een bos om actie te voeren.
En de boeren met het jaren ’50 sentiment: “Geen boeren geen Brinta” hebben misschien ook geen zin in oorlog. Het bord ging gepaard met of geruite theedoeken of een boerensjaal. Zo’n rode met wit design. En ik sprak een vrouw die wel taarten verkoopt. 1,75 eerst, nu 2,20 per stuk.

When the sounds of summer reach over the canal on the right,
And the water ripples with every finger or toe,
My feet are firm to hid the ground,
And leave my thoughts on every show.

“Then Demeter makes sure that the piglets come within just trees,
And that they may get pristine old;
Come, come, find by find, and take us afresh
Till the mud flourishes our faces.”

“No, no let us take in the harvest now, for tomorrow shouts,
And we cannot do whatever;
Besides, our mouths disgrace gravity from now
And the skies are halfpast clever.”

“Well well, a waste to cessation till the light fades away,
And then touch each rosy cheek.”
The little ones leaped & shouted & looked
And all that was in the ground-full of clay.

Na William Blake – Nurse’s song

Het midden

Asperges met ham, gekookt ei, peterselie aardappelen en boter. Water en water en je tilt de tunnel op, en de machine. Ik heb wat servies naar de ruilwinkel gebracht. Bij de bushalte langs die vreselijke weg – er vliegt een school vogels over- een zwarte mevrouw met haar haren in een doek eet wat, staand naar de zon kijkend. Twee vrouwen met burka zitten op het bankje met een rollende tas. Moeten we zitten? Het is te koud om te zitten, de tegels zijn koud. Het is te druk om te zitten, Opzij. En dat zouden wij allemaal doen. Net als gemiddeld minder verdienen. Lachgas gaat heel snel, het duurt hoogstens enkele seconden. Heel snel zie je dan dat gedachtes wazig zijn. Ze zeggen ook dat als je dromen opschrijft dat je ze dan beter onthoud.

Tussen twee gangen door

Verplaatst het hele gezelschap naar onder het tafelblad. Ze zoeken de randen op onder het tafelkleed. Anderen pakken de poten. Ze staan allen helemaal rechtop. Het inademen van lange haren, korte haren en grijze wenkbrauwen gaat gepaard met gegiechel en sommige vrije handen. De lange gekleurde jurken en wijduitlopende maar strakke pantalons niemand heeft schoenen aan. Ze lopen de trap af. Sommige kinderen liggen op de tafel en zien overal de sterren. Ze weten ook naar waarnaar ze lopen. Naar Napels of naar Rome. Dan komen ze in een kamer waar de tafel tegen één muur moet staan. Daardoor zit een gedeelte op ieders schoot. De kinderen spelen cowboytje en indiaantje wiens geheimen ergens in zitten.

Functie

Je m’en fous!

Het verkrijgen van celluloid en bakeliet. Een bal van kurk en paardenhaar. Je m’en fous! En zij rent de racende paarden tegemoet. Voor het stemrecht voor vrouwen. Zou mijn eerste sms zijn; ‘hoi hoe is het met je?’ Mijn telefoon gaat soms dagen niet, maar mensen waren altijd al leuk. Kom, ga met me mee, naar daar in de heuvels en de velden, er is een houten opstapje en langs het bankje een pad waar Maria huist in een nis in de rots en de boswachter woonde, daar is ook een lantaarn. Het is bijna zonsondergang en wij gaan nog boodschappen doen.
In mijn oranje curdoroy jas met zakken zit mijn pinpas in een portemoneetje ik heb dan nog een samsung met antenne. Ik neem er geen oplader voor mee. Verschillende mp3 spelers met muziek waar ik niet voor betaal. Het internet kwam over als ‘niet serieus te nemen’, haalde vanalles doorelkaar. Wat ik zelfs als jongere wist. Een kastanjeblad, de stervormige, of een eikenblad met die leuke ronde hobbels, kon zomaar een cartoon zijn. Op bergschoenen struinen we over het zandpad, van de rand is nu een dorp zichtbaar. We praten en lachen en eten nootjes.
In Amsterdam winkelde ik meestal in één winkel, bij een Engelsman. Er stond fijne klassieke muziek op uit een stereo. Ik keek altijd naar kleren. Het zwempak waarvan hij zei: ‘met een witte badmuts erbij op zie je eruit als een pint of Guinnes’, dat heb ik nog steeds. Hij was er altijd, één keer was hij op zijn hoofd geslagen. Zijn stem is prachtig. Sommige T-splitsingen in de heuvels zijn om op te letten of je door het dal of door de heuvels wil. Een kleiner pad gaat meestel omhoog. We praten over familie en kijken elkaar aan, alsof ze niet bestaan! Maar we weten het wel dat ze in goede handen zijn. Ik stuur een mail: ‘gelukkig dat ze jullie hebben’. Waarom ik het in een mail schrijf… En ik huil vaak als ik de krant lees.
De shetlanders willen ook graag een stalletje. De witte schimmel heb ik al lang niet meer gezien. De boerenknollen hebben echt veel ruimte! Kijken in de verte. Soms staan er Lakenvelders bij, die erg probleemloos zouden zijn. We zien ze van boven, en de weg maakt een bocht waar we dan langs een begraafplaats komen, met het kerkje vlakbij. We passeren het van de zijkant. Binnen is er wat licht, staan er houten banken en zijn er vervallen muurschilderingen van Jezus die zijn kruis draagt. Bij het altaar zijn ook engelen. We knielen niet, kijken niet naar het weiwater, zitten gewoon eventjes. Het is beter om weer door te lopen en een café op te zoeken. Waar alles van hout is, met pindaschillen op de grond, de tafeltjes bijeen en de mensen over hun stoel naar de andere tafel hellen. Heen en weer. Ik zou het liefst ook roken, maar we zijn al mooi.
De mensen zeggen dat we de Chinese tuin moeten bezoeken. In onze slaapkamer die op de eerste verdieping is kijken we de omlaaglopende weg in en de rest van het dorp. In het nachtkastje ligt geen bijbel. Maar het is niet leeg. Er zit mooi gebloemd papier in, kastpapier. In de Chinese tuin vraag je me: wat ik doe, en ik weet niet wat ik moet zeggen. Uiteindelijk zeg ik dat ik leuke dingen doe ofzo. Ik stel mezelf voor dat ik typiste ben, gegevens invoeren, verwerken op kantooruren. Een man legt een stapel dossiers op mijn bureau en ik haal eruit wat op mijn opstel komt en klets af en toe met collega’s. Mannen en vrouwen. We praten dan over wie we mee in de auto willen nemen, waar we dan naar toe rijden, wat we dan als eerst willen eten, en welke gekken we langs de weg laten staan omdat ze tè bezig zijn met iets. Later als we het desbetreffende standbeeld tegenkomen zien we waarom. Ik praat erover met collega’s en dan kletsen we over sport en filmsterren. Mijn opstellen komen op tijd af, en ook mijn collega’s doen het goed. Er is een gezamenlijk moment om de maand af te sluiten en niemand is bezig met risico.
De Chinese tuin heeft een parade voor de tempel. Daar lopen we over. Vlak voor de tempel bedenk ik me dat niks hetzelfde is, waar ik dankbaar voor ben. Ik gooi mijn hoofd naar achteren en lach.

So much violence in this silence – Jewel

Oops! The man across
tilts his hands
to get crazy across

Desmond Dekker and the Acres
we’re all shameless
for another’s gloss

Isn’t in a candy wrap
a can or even a bottle
but you type the shuttle
and get paid, crap

the shit out a mandarin
a bed, for you, two, hiddin’
-and a dozen of oysters
just for you- Eartha Kitt

Next to this one he tucked
his coat with a bottle of toilet spray,
collecting trash needs seperation,
I was startled a classmate never went to sea.

But what she didn’t tell me
Tell me how to tie my shoelaces-mommy,
I can’t get over-my head yur-me,
“And you are not alone! remember it’s true”

Nina Hagen but what do we do?

https://www.youtube.com/watch?v=XAi3VTSdTxU&list=RDXAi3VTSdTxU&start_radio=1

And I have delusions of grandeur
When I find a pantyhose and a pee in a bottle
When the one next to me, is shown the deur
To not return – what about them?

And my friends log me of their phone
By reasons of sleur and do i moan?
It’s logical. That i can’t reach him.
By delusions of grandeur or narcissim even,
And i hope for him not the waste loan,
Next to abbo.

And my friends will get back to me,
like usually.
Ten streams and ten spirits i must
hesitate to talk about, just.

“I got manic.” I said. Forgive me if
it is delusional – sounds so good,
in English-. How i’d know?

Murdoch: Is geïnteresseerd in het feit dat een niet-overdacht leven deugdzaam kan zijn

Is betekenisgeving beklemming? Zo van, dat je weet dat je het doet en er naar handelt. Zo word er naar gekeken. Dat iemand gek kan worden van betekenisgeving. Maar Murdoch zegt: ‘Het beeld waarmee je over de moraal moet nadenken (…) is niet van kijken, maar het beeld van beweging. Om het goede voor te stellen. Zij zegt dat morele oordelen te vergelijken zijn met overtuigingen of bevelen of regels.

“Het spel van de geest dat niet wordt uitgedrukt in hoorbare taal of zichtbaar handelen, is even werkelijk als een schaduwspel. Maar elke beschrijving ervan is afgeleid van de beschrijving van de natuurlijke uitdrukking in spraak en handelen.”

Murdoch

Ik kwam erachter dat ethiek niet perse juist is. Maar dat ethiek verandèrend is. Wat geloof ik dan wat ik denk te weten? Het is dus dat wij in de wereld groeien. Allemaal. Liefde is een centraal verteweten in de moraal. Ik vul dit aan met wat ik haal uit Standplaats Istanbul over Islamitische liefdadigheid. Mijn interpretatie is; wat en past en mogelijk en opgepikt. Ik heb dat gedaan omdat het ook past bij Murdoch’s idee van kijken naar beweging. Ze praatten daar over etablissementen (het gewilde kunnen neerzetten). Dus ook voor je gedachten, Handel met liefde / Handel volmaakt.

Waren er veel auto’s in Aleppo? Vroeg ik. Ja, en je stapt zo in een taxi, taxibus of tram. Er komen mensen uit Turkije, Rusland, overal. “Ik spreek Kurdisch, Turks, Arabisch, begrijp Farsi, Nederlands.” Iedere dag tot 13:00 naar school en dan werken in de stad. Vanaf 6 jaar in de schoenen, dan de bouw. Nee nee kan werken.

De bakker om 5 uur in de ochtend

Waar de lucht zuiver is, de stoelen warm en de wegen nat van de sneeuw. Blaas me over de bergen, en mijd de tunnels om hen te verblijden. Wat wij wijdden gaat u aan en mij. Waar ik een foccacia neem met olijf, haar drijf, het is raar, wat heeft sekse met feminisme te maken? Zij benadrukt een “sterkere” positie. Maar ten op zichte van wat? En voor wat? ‘Daar waar het mis is’ als in gewelddadige situaties of ook haar hoop dat transities “lukken”, en dat niet iedereen die dat wil zomaar antwoord krijgt.

Als kind verzamelde ik slakkenhuisjes, hele kleine en soms torentjes. De winkels hadden neon alles neon, zwempakken en luchtmatrassen. Op de pleinen vlogen de elastieken lichtdingetjes in de lucht en kinderen met lichtjeszolen.

Het bloem word uitgestrooid, voor het ene brood na het andere. Je denkt dan laat ik deze lallen binnen? Die dronken middelbare scholieren? Of laten zitten op het voetbalveld? Je denkt dan zij zitten in de auto. Met drugs? Met sekswerk? Contant geld. Lira’s met tonnen. Ik sta bij de snickers maar heb maar tijd om er eentje maar weg te leggen. Ik leer van Chinezen en van hem zo vroeg in de ochtend, met een petfles van wat en een broodje van iets. Als mijn collega’s komen en de toto’s over de toonbank vliegen denk ik, om 6 uur in de ochtend zo leeg en zo licht.

Oorlog is # spelletje van vroeger

Foto Elagabalus and Slave, Ancient Roman Empire: Foto Sabine Joosten.

Elagabalus, mogelijk transgender, stond bekend als uitbundige en excentrieke keizer die orgies en banquets gaf waarbij hij ook nog vanalles gaf. Het idee alles kan, ik doe wat ik wil. De twee vrouwelijke figuren op de achtergrond hebben een eigen tas en een winkeltas. Ze staan min of meer op één lijn. Het standbeeld heeft niks. Haar zwarte kleur zonder wil, in de zakken niks verstopt. Ziet het er anders uit? Het mes? Het mes hangt boven ons hoofd, onze allerhoofd, het mes; wij vinden niet dat alles kan, daar zit het geluk. Het mes boven ons allerhoofd waarbij het standbeeld leeft en met kabouter butt-plug de boel verduistert en de spiegel van Rotterdam (het station) als nacht van Jules Deelder dat we het niet hebben gezien.

De ggz patiënt confronteerde de politie met een mes. Daarop is hij doodgeschoten. Is er blijk van een aanval? Misschien was hij aan het koken. Een vol hoofd is soms reden tot bezinning van zowel dag als nacht. Geweld uit zich meestal op zichzelf, en met een context waarbij we verschillen van elkaar. In gekte kunnen dingen een ander aangezicht krijgen. Tegelijkertijd blijft veel gelijk met anderen. Ik denk hierbij aan ons vermogen ons lichaam uit te dagen zoals bij het circus. En daarmee ons blikveld. Ook in een rolstoel kun je rollen (met ruimte) en eens achteruit kijken! Het lichaam uitdagen doen veel mensen ook met dag en nacht. En dat is gek te noemen. We nemen hier denk ik veel tot ons, van sport tot eten. Maar als je met je ogen dicht een plakbandje door moet knippen raken we al in de stress.

Al eens eerder gedacht:

Wanneer je invloed hebt, zoals bijvoorbeeld een koningin (Wilhelmina) is het heel logisch om het land te verlaten en het statement ongeveer te maken, zonder mij geen oorlog!
Ik ga weg omdat het oorlog is. En dat kan niet! Nu: 12 oktober 2025

Uit notitie: de kar word bewerkt door het land en andersom. In het water is dit niet zo merkelijk. Wat doen we met het water? Het graan en het kalf (lam: bewerken van onze schuld) alles is van mij. Ik denk ook aan het rijk der doden (als geesten op het water).

“We could be like two strings beating, speaking in sympathy. What would we do without you” Kate Bush /Love and Anger

Gebeurt het ooit, het overcome? ‘Het is óp me gevallen’ of ‘ik zat er lekker in’. In Japan worden verhalen over putten verteld. In India deed ze mij de uitspraak nadat ze uit een leegstaand huis kwam – ‘ik heb de duivel gezien’. Er gingen een paar mee. En daarna niet meer. Ik zag in de Piushaven het groepje ganzen grazen in opstelling. Het was rond 11 uur in de ochtend. Ze eten gras. De gans vlakbij mij, ik keek even goed, hij pakte het oud verkreukeld boomblad op, en legde het naast zijn rechterpoot! Om vervolgens weer gras te kunnen eten.

U moet sokken aan in uw slippers! De Aziatische mannen tegen wie ik het zeg lachen er een beetje om. Alsof ze juist ja, en we kijken naar zijn voet. Hij rookt gewoon even een sigaret in het bos. Toen ik zag dat hij sokken aan had in zijn slippers schaamde ik me. Hij zat alleen maar binnen. Niemand van ons kon een kapper gebruiken. Een enorme cacatou die opvallend zwaar was ondersteunde de kamer waar hij wekelijks op visite kwam. Een kapper is een vak. Anders dan sommige oude mensen konden wij het echt niet gebruiken. Ik keek wel naar hen, en herinner me nu ook nog sommige gezichten, capuchon op, capuchon af. Voor een kapper rinkelt het belletje bij de deur, zitten de andere mensen in de stoel, onder de kap.

Ik denk dat hij de auto heeft geparkeerd en op deze plek in de natuur een sigaretje rookt. Er zijn lelies op het water. Wanneer ik kikkers hoor, vraag ik me af, in Suriname denken ze dan; hoeveel kikkers zijn er die we horen waarvandaan? Ik heb gewoon een elastiekje en haal informatie uit een Westerse tv- serie om zogenaamd ook iets te voelen. De bonobo, de bonobo die een staat lijkt te hebben van een afgelegde weg.

“Don’t ever think you can’t change the past and the future” Kate Bush en ronde perspectieven die mogelijk maken te helen. Waar het natuurlijke, van ons natuurlijke roert, en we denken dat we minder zijn. Minderwaardigheidscomplex is an ILLness zegt Thcich Nhat Hahn. Een wildvreemde zwarte man in een Italiaans hotel vroeg mij wat er scheelde met mijn Gestallt. Ik denk nog weleens aan hem. Hij vertelde me van verloop en afzondering bij ziekte. Kate Bush zingt dat; hé ik moet je iets vertellen, ik vertel je iets; ga er vandoor met de liefde en de anger, ervandoor met een klein stukje hoop wat ons samen bind, wij hebben meer. Ga ervandoor met dit en dit, wij zijn uniek. We bouwen een huis voor de toekomst samen. (En wat zouden we doen zonder jou?) Mijn leven is voor mij een bouwpakket, en ik kan daarvoor ‘naar Suriname gaan’ zonder er ooit te zijn geweest.

mejuffrouw Saartje Burgerhart

Ze hoort bij de Calvijnen van het protestantse noorden. Ze is werkelijk charmant. Ze trouwt uiteindelijk naar de Lutherse kerk. Zwanen zijn daar geloof ik een ding.

Ik sta toch het meest versteld met Lotje, die door de auteurs beschreven word als ‘het ene moment zit zij in haar beddejakje, het andere moment vliegt zij geheel gekleed de deur uit’ ‘nu is zij de gedienstigheid zelf; dan is het haar fatsoen te na een theedoekje aan te reiken’. Over de conversaties word geconverseerd. Op een gegeven moment word Lotje iets gevraagd en zij zegt: ‘Ik zwijg doodstil. ‘T is alsof ik in de kerk zit.’ Zij lijkt met haar opmerkingen telkens van heel ver te komen. En zet mij op scherp. Er word gedaan en gesproken alsof we weten waar de grenzen zijn. Het is het één of het ander. Maar we denken vanuit onszelf. Het kerkgebouw heeft grenzen. Het is dubbelzinnig omdat er “vrij” gesproken wordt. (Op de halzen van de schrijfsters, schrijven ze)

Murdoch zegt dat vrijheid een gemengd concept is, waarvan de ware helft gewoon een naam is voor een aspect van de deugd dat vooral te maken heeft met het verhelderen van je blik en met het leren van je zelfzuchtige impulsen. De tweede helft is meer vals en meer populair, de eigengereide bewegingen en van de misleide zelfzuchtige wil die we vanwege onze onwetendheid als iets autonooms beschouwen.

1. Today 23-06-23

Florentine is stunning. Working on waves and shapes and colors communicating a whole lot. A whole lot lovingly you remember, we zijn degenen die de bodem voeden. In de gehele mobiele, geweven en zwevende gehelen. Bent u er zo één? Weet je wel, zo’n on-meetbare? Open-bare?

Het zonnen-in everything… Maar publiek-lijk. Kijk.

Hoe kan een kijkwijze uitgesloten worden? Het is toch heel anders dan een zoeken?

Het idee van Murdoch is dat goedheid met kennis verbonden is. En dat de ‘werkelijkheid’ vrijheid heeft in moreel begrip. Ze bedoelt ook dat kennis en vrijheid samenhangen. Net als bij S.Weil speelt bij Murdoch de aandacht ook een grote rol.

In de gereformeerde hervormde kerk waar ik op bezoek was. Liep ik de deur uit met een merkwaardige ongewisseheid. Binnen zei ik telkens ‘ik weet niks’ dank u voor de toelichting ‘ik ben hier echt niet zo bekend mee’. Ik wandelde op het pad en plots de gedachte; ‘het is jou probleem dat je je een idioot voelt’. Er is niks mis mee. (Of het geeft weet je niet).

Dat is gek, er is ineens ruimte voor de wil en mijn eigen rol. Maar ik denk we zijn ons maar gedeeltelijk bewust en in het duister | nis. Het goede is niet hetzelfde als alles. Het is niet zo dat àlles goed is. De aandacht bevalt mij meer katholitisch, waar mijn intentie uitgesloten word en het een vallen tot, maar zijn wij te krampachtig geworden?

Vind iemand dat hij mij iets moet vragen als ik zonder boodschappentas twee mineola’s van de markt koop? En één er op eet op de trap, in de zon, en wederom mij iets word gevraagd. Vol zit ik met nabijheid voor het moment, en dan… ‘lekker toch?’ In het moment weliswaar toch nabij, omdat ik mij bewust word en alsof ik me te buiten zou gaan voor het oog van een havik die ik niet gezien had. ‘Ik had net zo goed een selfie kunnen maken’. Stralende mensen en stralende mensen die voorbij lopen! En groeten, en een praatje maken! Even teruglopen en iets ophalen, gewoon omdat het er wel licht en omdat ik dan toch even een koffie kan drinken. Wat een ernst.

‘Daar moet een piemel in’

Wilders en demonstranten

Een piemel als wijzer, het kan een feministische gedachte zijn. Omdat de patriarchie beter aangewezen kan worden door een man? Doelgerichter zijn, want vanwaar de lippenstift? Maar ik denk liever aan het gedicht over de faun van Mallarmé die afspiegelt van een verleiding en alles de rug omkeert. Het probleem is niet de impotentie want hij laat de context groeien.

Seksuele hervormingen zouden volgens psychiater C.vanEmdeBoas reeds moeten beginnen en wel bij de jeugd. Hij haalt de Franse revolutie erbij aan; ‘de natuurlijke vrijheid van alles te mogen doen, wat anderen in hunnen rechten niet stoort (…)’ Ik vind het leuk dat hij over homoseksuelen (1936) zegt; dat homoseksualiteit zal blijven voorkomen in elke maatschappelijke structuur. Hij zegt dat tegenstanders geen onderscheid maken tussen de aangeboren en de verworven vorm, die een onbevangen waarnemer onmiskenbaar zijn, en waarvan het ontstaan van de laatste opgesloten ligt in de gezinsstructuur. Wat zegt hij eigenlijk? Dat er geen daadwerkelijk verschil is met het seksuele zelfbeschikkingsrecht? Oedipus word wel genoemd; dat ook de homoseksuele man zijn moeder aanbad en de vader uit de weg wil ruimen.

Verscheidende mensen zeggen me dat ik eruit zie als Julie Andrews, die van The Sound of Music. Ik kan me er wat bij voorstellen, sinds dat we beiden een klein hoofd hebben en blond zijn. Steeds meer begin ik te leren wat dat voor mij inhoud. Ik moet blijkbaar ook iets leren van schroeven, van lantaarnpalen, kappers. Ik begrijp niet waarom mensen van kleur het leuk vinden om naar te kijken. Maar toen ik in India was waren de reclamebaby’s blonde types en bijna altijd wit. Enorme joekels van witte babywolken boven huizen met dakterrassen waar niet meer gevliegerd word.

“I want to have it” “So i can kick it” maar Nina Hagen zegt; ob blond, ob schwarz ob braun ich liebe alle Frau’n… Die zich desondanks laten zien als weerzinwekkend vernietigend. Zelfs de Russische Tarkovsky laat de haren draaien in een elegante knot. Ze hebben er moeite mee. Bij het wachten op de trein maakte ik een praatje met een vrouw die iets zwaars tilde en iets lichts zou ik alleen zitten, nee, totdat ik zag dat ik in de priority stoel zat. Anderen schamen zich al als ze tien minuten in het openbaar op iemand moeten wachten. Ik zat daar gewoon voor heel lang. En dan zou ik mij opnieuw moeten schamen wanneer ik terug naar binnen loop? Opdat mensen weten dat ik ‘voor gek sta’/iets niet gelukt is’?

Een seksueel zelfbeschikkingsrecht of het psychiatrische van de faun? Zouden homoseksuelen in Duitsland de wet omzeilen en tolerant baby’s adopteren? Oftewel gesteund. Zijn we los van Freud, na de derde generatie ‘kinderen van homoseksuelen?’ Heeft niet C.vanEmdeBoas toch een punt op dat tegenstanders wellicht ruimte toelaten met hun eigen verwarring. En daar bedoel ik mee, zijn zij genetisch(2x) beter onderlegd? Door met argwaan ergens in te staan wat het onderscheid naar het gekekene net zo goed ten goede kan komen.

Eten is een bezigheid waar ik niet veel mee bezig ben omdat ik honger heb. Ik ben goed getraind.

Als ik jonge jongens zie vragen ze; mag ik je wat vragen? Ja, zeg ik dan, blijken ze toch aan hun telefoon te denken.

Eeeh. He. Psst. En toch vragen ze meestal iets. Voor doven is ijdelheid blijkbaar een taboe, hoewel ze er zo goed in zijn!