Zwerend praat je langs het aangeslagen mos op hekken, warme druppels over je tenen, die één worden als vlies, Glooiende heuvels troosten zestig yaks van hun kale bergen, Nee schudde je, en daar wankelde ze.
Mollig en zacht vormde de wolken een donkere speer, met kringen in haar ogen, met kringen in haar ogen. De wolken in haar ogen telkens op dezelfde plek. Geeft niet dat onzuivere zever zoet is als het mos.
Dat als stof je hersens zeult met dertien zeugen, Neem afstand van de zwaar beklede trap. Zocht het blauw van Shakespeare, frambozen toppen Met het takje er nog aan zonder het in brand te steken.
Alsof het dan krult. Zijn zwarte krullen recht op recht. En zij keek halfhoog omhoog. En zij half omlaag om in een halve stap te stoppen. Ik heb iets geschrokt, van dat alles, is er; dat ik tegenkom.
‘Nog twee minuten’! Eerste vijf kopjes beneden, vier erboven op uitgestald zijn de citroenen en de watermeloenen het mooist. Één stuk, 1 lira. ‘Wist je dat die mensen er alleen zijn?’ ‘Op dat feest?’ ‘Ja, zei ik’. ‘Mooi’ zei mijn partner, ‘ik wil dat je m’n tas aangeeft’. Op het moment dat ik dat doe, ik pak hem van de achterbank, zo’n slappe stoffen rugzak, valt mijn haar half voor mijn gezicht en denk ik even aan de donkere trap achter het altaartje die naar beneden ging. Uit zijn tas haalt hij wat hij nodig heeft en wat hij mij wil laten zien.
Als ik dan straks klaar ben, lijk ik op Maradonna? Als ik dan straks klaar ben val ik niet dood neer. “Zo iemand als wij twee hebben jullie nog nooit gezien!” “Mevrouw, mag ik wat vragen? Ja. Ik heb een youtube kanaal en ik wil graag meer kijkers.” “Komt vast goed! zei ik.” Weten zijn ouders eigenlijk wel dat hij met weinig kleren daarop staat? Wat jij wil, wil ik ook. Het maakt niet uit wat je van me wilt, ik sta altijd aan je zijde.
Wat hij mij laat zien zijn zijn sleutels. En dan wil hij een kus. Mijn kleding zit me in de weg. Voor mijn sleutels zit een meldplicht. Ik ben direct doorgegaan schiet er door mijn hoofd. Hij zag mijn sleutels al. Achteraf ben ik blij dat hij zei dat van die mensen; ‘er alleen zijn op het feest.’ Nee het is niet dat ze ‘van alleen’ zijn. ‘De anderen’ helpen me bij mijn voorzienigheden. Die zijn talrijk. Een Chinees is heel goed in oppakken wanneer ik iets duidelijk probeer te maken. Ze had een tas met: ‘ik zit boordevol goede ideeën’ dat is zo. Dus stapte ik op haar af.
“Pull me up by the roots of my hair into the rosy atmosphere” Cocorosie. ‘Ik.’ ‘Twee droge witte wijn en een cola’. ‘Super. Bedankt.’ Ja. Ja. Het is absurd wanneer je bedenkt dat genitale plekken overmatig gecommuniceerd worden als zijnde communicerende seksuele interesse. Omdat seksuele interesse’s een nieuwsgierigheid hebben. Dat de kick van voorspelbaarheidsschaamte of ‘ik doe iets wat niet mag’ op een lijf word gemanifesteerd is kortzichtig.
De familie stelt zich open voor de bezoeker. De kaarten liggen op groen beklede tafeltjes en iemand speelt piano. Er is een reis afgelegd. Er is een reis afgelegd en er is een aankomst, vind ik. Die aankomst is publiek en loopt gepaard met verwachtingen. Ik denk ‘goh’ ik ben hier al lang niet meer geweest. Ik zou wat vaker op pad moeten gaan. Ik kijk een soort van om me heen en zie overal wel herkenningspunten, sjj… zegt Cate Blanchett vanaf de muur. ‘Si, non, oui i care i see you’… Het is nog steeds allemaal publiek, ik pauzeer even bij een hoekje met wat water om de weg in mijn telefoon te zoeken. Twee mannen staan en zitten er ook en zij doen ook even niks. De winkels zijn leeg, en mensen hebben sleutels ze te openen. Dat is dan hun zaak. Gelukkig voel ik me goed en laat me verassen door wat broodjes die uitgestald zijn. Zit in m’n tas. Het is heel raar, maar iemand zou hier gewoon ongemerkt doorheen kunnen lopen. Daar ligt mijn handschoen weer zie ik nu ik terugloop. Haar fantastische bol-tas met knop, bekleed met stroken glimmend materiaal in verschillende goud tinten en bovenop de knop. Ze droeg hem aan een hengsel. We stapten tegelijk in, en ik dacht al dat ze daar zou gaan zitten. Ze heeft haar jas of bodywarmer half open geritst en trekt met haar linkerhand de kraag wat bij elkaar. Mijn jaszak staat open door de handschoen. Mijn leren broek is lekker warm en ik beweeg wat op het perron. Alles staat mooi aangegeven op de schermen en ik vind het allemaal lekker voorspoedig. De kinderen gedragen zich voorspoedig, het personeel is aanspreekbaar, het is opgeruimd.
Ik vind selfies van mensen interessant en ik vind het zelfs nodig dat mensen elkaar en zichzelf fotograferen. ‘Living in the moment’ en dan wel spelletjes doen op je telefoon. Afgekeurd. Maar gezichten zijn mooi. Gedachten zijn wellicht nog beter. Eens zag ik het licht worden en de contouren van het gezicht van een andere vrouw werden steeds zichtbaarder. ‘Wat grappig’ zei ik, ‘dat ik u nu zo zie’. Het uitwaaien in een voertuig gaat me voor de wind, iedereen lacht naar mij en ik ook soms. Dat is nou zo kut. Dat ik het echt niet kan opbrengen. Het is denk ik een verhaal, dat van het standbeeld op de foto hierboven. Wat ik denk erbij is wel omdat ik bij het beeld was en dus is het misschien om over na te denken. Gedachten zijn wellicht nog beter, hoe kan ik zoiets bedenken? Dat een zwarte vrouw daar gaat zitten, en ze dat ook doet. En misschien heeft ze geen seconde gezeten. Ik voer weleens gesprekken in de trein, ze vertelde me dat ze ook voor haar werk met de trein moest, net als voor haar dochter, en dat ze toch een woning zocht in de stad waar ze werkte, maar het was daar te duur. Al heel lang bij dezelfde werkgever. Ze zou liever de bus nog nemen, dan zou ze haar dochter een autorit op en neer besparen en ze waren nu toch allemaal aan het eten. Ik bied u een drankje aan in het café wanneer u moet wachten. ‘hoe laat gaat de bus’? vroeg ze. Met grote passen renden we door de stationshal die een klok heeft, en ik weet niet waarom, want het was erg krap, en toen zei ze ‘ga maar’ en dat deed ik toen. Het begon donker te worden en ik was vol energie.
Al Mutanabbi: “The winds blow in a way the ships do not want”
Zeker ben ik niet meer vaardig dan de gemiddelde huisvrouw van voor mijn oma’s tijd. Hingen ze de waslijn op een plek waar het het meest waaide? Een aparte centrifuge, een soort ronde koker en daarvoor deed ik de was in een emmertje. Mijn oma breide bij de vleet de meest prachtige patronen, de ander haakte. Een tulband cake op zondag en een slaapmutsje om 00:00 uur. Jonge jenever geloof ik. Kachels en kolen. Kruiswoordpuzzels lukken me niet. Eens op mijn twaalfde ofzo kwam ik door bij een prijsvraag na een televisieshow. Aan de telefoon zei hij; ‘je komt in aanmerking om een auto te winnen’ ‘ik ben te jong’ zei ik.. ‘Wil je het echt niet? We kunnen hem apart zetten tot je oud genoeg bent.’ ‘Ik wil het niet’ zei ik.
Denk niet dat ik vaak nee zeg op werk. Lang geleden dacht ik nu een huis en een auto te hebben. Ik verdiende wat was het, 10 euro per uur? Zonder de hele dag vol te maken. Of nou ja, dat is hoe je het bekijkt met werk met pauze’s, koffie en overleg. Mensen die zo verwikkeld in het proces zitten krijgen ook een burn-out. Want als er iemand ziek is, is er simpelweg meer werk. Sommige mensen zijn misschien gezegend als loodgieter bijvoorbeeld alles van het vak te weten. Maar je zou nu ook weer met een cameratje kunnen kijken. Doen of niet doen? Een terugkerend probleem: waarvoor doe je het?
Verloren figuren
Nothing works! (Catweazle (jaren 60-70) I’m just gonna try (something else) (anno nu maybe)
Hieronder staan een paar van mijn verloren figuren
Na: Edward Hopper
In een wijnranken gevuld veld plukken de gleaners in paren. De buit wordt geteld en wanhoop gedeeld. Ze mogen wel komen, slechts 7 km onverhard lopen, sneller dan die of die wegstromen. Ze zijn toch maar alleen met twee emmers om klus te klaren.
De wisseling van het seizoen geeft alles een oranje gloed. Als je op je hand kijkt zie je de haartjes. Sommigen doen de markt. Een ei uit een doosje. Alle appels! en verslonden langs Arc-T (riumph). Modellen met dat kroontje. Pomme de terre in overvloed.
Ze zijn van voor de machien verteld hij, En tilt er eentje op. ‘Wat een leuk ding! ‘ zegt zij
Ze leeft de camera met gemak. Hij leunt op de berg, het Franse wrak.
Doesn’t seem a song to accompany for 5000 people losing their lives in Iran during protest. It’s rather a cringe after tragedy. It does however reveal an incapacity to take things fully, for which we need each other. That post-war German message of growing up with guilt and clean flowery imagery to brush it away (for a short time) and the houses being built to suppress the guilt. Ik denk na over hoe het mensen gaat na de oorlog, alle oorlog.
Het oproepen van mensen de straat op te gaan of om binnen te blijven door een regime of door een regime ten val te brengen is overheersend gedrag met een ‘kijken wat er gebeurt’. Wanneer mensen op straat gaan met niks dan henzelf en situaties die gecreëerd worden, die er niet zijn. Ze zijn niet gehoord. Ze zijn beschoten.
Het lied van Daliah Lavi met het laatste couplet, en ik in Nederland ben na het lied de deur uitgestapt gisteren om te denken aan de doden. Het westen heeft niet altijd manieren, en de laatste zinnen uit het lied dat ze achterlaat waar ze heen gaat, wat ze doet, dat dan de morgen uit het Oosten komt. Dat verwestering gezien kan worden als bedreiging met Israël als dichtsbijzijnde macht, (met Amerika aan it’s zijde)
Fellini: La Strada
Kan verwesting proberen los te komen slechts met niks dan zichzelf? Zou ik iemand vragen:
aan een schoolshooter: is het het overdenken waard dat er meer voetbalspelers zijn dan op het veld staan die nog nooit…. ?
aan een Japanner: bezoeken uw ouders u en uw gezin?
aan een Nederlander: hoe komt het dat u ergens last van heeft?
aan een Amerikaan: als u de deur uitstapt maakt u dan praatjes?
Zijn mijn vragen niet al te best en mijn voorkomen opgeschoten denk ik dat ik niets te verliezen heb en iets kan doen, en iets doen doe ik toch al.
In this work off loss have my thoughts been different and have i been frightened and well aware of safety in the Netherlands, as I have been all my life (which is 30+ years). I am full with longing, and wish for it to interrupt!
Murdoch: “Angst staat voor de loutere onmacht van de wil en het gebrek aan verbondenheid met de persoonlijkheid.” Ze zegt hier; je bent onmachtig. Ik lees dat het doel is, niet angst maar irrationaliteit. Na wat nadenken word het voor mij: je bent volstrekt gescheidenmet een gebrekkig staat van zijn.
Iemand zei ooit eens tegen mij dat hij liever zijn eigen mening vormt over dingen en niet naar info of anderen luistert. Hij bracht het alsof ik er iets aan kon hebben. Heden denk ik echter dat er veel dingen over het hoofd worden gezien bij deze instelling en dat het geen echte tekenen duid van flexibiliteit. Omdat men beweert dat het genereert onderwijl vasthoudend aan ‘wat ik vind is besloten’ en anderen hebben er niet mee te maken. Zal hij door zijn starheid in staat zijn een ramp aan te richten?
Een weerwoord op zo’n soort male gaze van onderscheid en autoriteit is moeilijker dan gedacht. Ik werd eraan herinnerd dat het voor mij heel moeilijk is te denken dat de schuld krijgen van iets, wat je hebt gezegd of wat de ander vind dat het een beschuldiging is, met een man moeilijk weggepoeierd kan worden. Mag ik niks vinden? Beter is het om te zeggen; ‘jij bent het schaatsen niet moe was de zon maar in de rug’. Vrede is beangstigend. Een reactie berust op het opgemerkte.
Bij het standbeeld realiseerde ik me dat opstaan na een val, een pijnlijke val, moeilijk is. ‘Oh wat stom’ ‘het had niet hoeven gebeuren’. Opgelaten gesprekjes. Ik ontmoette eens een Italiaan die bijna iets liet vallen. Hij leek blij mij te zien!
Een woord is een oord
We gaan telkens met meer coping dealen. En Murdoch praat daarbij ook veel over dat in ons al gebrekkige waarnemen en het te kunnen vertalen ook delen verloren gaan. Het gaat er haar niet om dat ‘het moment’ voorbij is, maar ik denk dat ze bedoeld dat er meer is tussen hemel en aarde. Wat wij doen in ons uiterlijke leven is voor haar erg belangrijk. Het onderscheid, distinguisihing wat ik hierboven heb geschreven is een ongoing proces van een ethiek van beleving waarbij bij mij de woorden klinken: voltuurigheid (altijd) en voortdurend-heid (for the time being) en bij het distinguishing – veronderstelling van het gebeurende wat nooit compleet is. Heb ik iets gehoord van een ander? –> dan vorm ik mijn eigen mening. Het vreemde is, dat wat binnenkomt ‘dit is een door mij geziene boom’ wat kan duiden op een manische of psychotische beleving of in een ‘high’ aan kan voelen als vreemd. Hier is sprake van distinguishing en vallen grenzen weg. Er is geen echte reden om hier van te schrikken. Als je vind dat angst, of jou angst overwegend in een ‘high’ moment zit, is het denk ik geen ‘high’ moment. Dat is veel meer raar en onbekend. Als je op zo’n moment angst voelt in je lichaam. Dat kan heel goed. Het is wèl belangrijk wat we in ons uiterlijke leven doen en daarom moeten we ook dingen blijven doen en onze lichamen blijven gebruiken op manieren waar we van kunnen leren.
Murdoch spreekt van het opgaan in iets. Zij kreeg op late leeftijd Alzheimer. En omdat zij Brits-Iers was ook innemend in haar filosofisch schrijven! Maar zij schrijft over het idee van volmaaktheid en zegt “wat ik doe is datgene waarvoor ik verantwoordelijk ben en wat een bijzondere uitdrukking van mezelf is.” Bij het distinguishing hoort voor mij ook, wij gaan telkens met meer coping dealen. Culturen zijn talrijk, en MAKE LOVE NOT WAR niet meer om te fiksen nu hahahaha….. MAKE LOVE SIN WAR FEEL LOVE SIN WAR, hij werd geliquideerd in een tunnel toen hij op de vlucht sloeg, dit was al in 2023. Al het leven in oorlog zou over vluchten moeten gaan.
‘Thank you very much for your new compilation in the New Year card – such a piercing reminderof you!’ Feeling paper figures that didn’t make sense, I now watch myself . And you put the pieces together, just like that of a special branded piece of clothing. There’s pace and style. I am with awe for it’s freshness. Yes updates are noticed. In this town there’s an industrial zone which includes The Butcher’s Group and Pas as well as in the North are there large concise boxes with sometimes remarkable windows and pink painted squares carrying brandnames. At the windmill and between the highway I usually say to myself how lucky i am not to get to work there at 5 in the morning. Why such hours? Many more people in town who need te be served. A machine is elongated and we need to push it’s borders. Smiley cleaning cars, to get kids of screens, ride the streets. You say it’s brilliance leads to something that implies a discomfort. The entire town near, where was it, i read, learned sign language for a child . In summer i went on a cycle benefit tour and was surprised that i wasn’t at all prepared for the commercial part of it. Why wasn’t i carrying a flag? We were welcomed at a house that could house so many people, it’s a mystery to me, same as some banana plants in gardens. Palm trees, lettuce, leek, olives by two’s, kiwi’s, passionflowers, and much beech hedge.
To inform you on your malbehaviour i have seen imperfections of our training, which on my part is movement and on yours effection. We loose, dear, there’s no gain on a 8km ride for an at home meal by carriers who very much reluct to eat. I say this, do not take it lightly, that we should take care of our bodies even when other people don’t, a psychologist doesn’t take care of your body, a diëtist doesn’t take care of your body, a bed does at set times, you take care of your bed, you wash the sheets from time to time, you turn your matress round, you’ll have to think about pretty much everything.
Sorry about looking up all these things about deformaties. I’ve wondered that if i could be so effected others could be too. It strikes me that i keep worrying about that and not getting any satisfying confirmation. It could be that i’m very rudeless. I’ve seen some brave interviews . I’m not gonna close down the page instantly, cause of your uncertainty for whom you meet when you think you meet me. Yes. I know where and I know when I get to you, yet I’m amazed how quickly both processes go. Because you’ve settled a safe seat for me. I can always look something up. When there’s a powercut and no electricity I’m in need.
Sorry for calling you a Chinese running bird. Excellent and ancient. There’s no need for you to be from anywhere though, I’d wish for us to learn from eachother. To start i’ll say ; how do you know?
Love is like you, love is like you To be arranged, To modify us (Roodborstje tussen de besneeuwde takken)
Running late what’s even a medieval measure? Mwah I am sure they weren’t always so eager! Rubens drew a knob on an equal-sized bed, A lady with a yarned toe wakes-up from lover, with her husband under cover.
Men with lice are considered the healthiest and strike after flowers for consumation, fueled with bendy richness, while they kill swines and hover them around their shoulders to arrive at the farm where the lady skins the animal.
They pinch her in the cheeck, and smack her buttoms And at night she goes out, leaves behind the toilet to arrive stark naked at a place called Lionsgate. She wacks’ her tail intentionally like a clock, yet she continiously loses every track possibly made
A little further he wonders; lice move and cling, and then he saw right at that moment, what he dreamed of years ago. Never said the thing, Ever yours said the thing. Striking him like a capsule How could he be a fool? His tears were sand, And caught in our movements.
In een boekje ‘Islam en menstruatie’ lees ik over afscheiding. Ik ben wel verbaasd. Westerse mensen zijn toch zo open… je kunt alles zeggen. Maar open praten over ons lijf gaat misschien in het Arabisch heel anders, en wat het betekend. Het is normaal dit en dit. Oh spotting, ja dat komt veel voor. Is er wel oor voor? Of is er alleen norm voor? De redenen dat vruchtbaarheid hoog in het vaandel staat kan wederom tegen vrouwen gebruikt worden. De redenen dat vloeistoffen hoog in het vaandel staan is mij onbekend. Ik lees er ook over; ‘die volgens de klassieke Grieken het menselijk lichaam opbouwen uit vier sappen of humeuren: bloed, slijm, gele gal en zwarte gal. Die een harmonisch mengsel of ‘temperament’ vormen.’ Het leuke is, is dat ik nu een versje maak:
De zon achter het raam put uit mij, zo wij kleuren. Hoor ik van B.B. en zij was goed. In het bloed te laten kolken met een lach tref ik bedorven vlees thuis ben ik dan met die zon het zilvervisje en heb ik meer te doen.
Wordt niet doof als men lacht met tanden ontbloot, weer je met het zijdezachte glijden van je huid die ontwaart in een groet, en je toch zwijgt naar weemoed, Van de zon en mijn hoofd dat zich laat bedwelmen dat mensen in vrouwen flessen zien.
Nooit! Was ik van druiven gebrouwen, uit steen gehouwen door rivieren ontloken, het sap dat in mij klotst getoornt met mijn twijfel dat viert het slaan van kelken afgeschermd door regelrechte zakken. Twee hier twee daar. So-je-let-, So-je-let So-jeeee-let.
Overeenstemming
Gaat het afzetten van meisjes en mensen met een specifiek vrouwelijk lichaam, het volwassen worden en het burger zijn, zoals Simone de Beauvoir zei: met een toestemming? Hoe kan zoiets gevierd worden, in Frankrijk, waar zoiets gevierd word, wordt je misschien wel gecorrigeerd door vader en moeder. Aangezien kleine kinderen nog steeds veelal gemoederd worden. Het volwassen leven is dus een mannenzaak. Gelukkig zijn we in Frankrijk waar mannen nooit opgroeien. Dat is het beste voor de films en de filmsterren in de films.
Ik heb zo’n last ik heb zo’n pijn! Mannen doen vaker suïcide
In de film en in het echte leven.
Ze heeft er zelf om gevraagd! Vrouwen zijn vaker het slachtoffer
In de film en in het echte leven.
En van deze uitspraken kun je niet zeggen dat ze kloppen. Wel dat het uitspraken zijn die wel worden gezegd. En daar gaat het ook wel om.
Het is net kerst geweest. De viering van de geboorte van Jezus. Er was geen vrede. Soldaten hebben niet met elkaar gedanst en de volgende dag elkaar gedood. Ze pakten elkaar vast, om te dansen en keken elkaar in de ogen, er is een prachtige foto van met daarop geloof ik Russen en .. in de eerste wereldoorlog. Verzoening is een thema van bijna alle religies die ik ken. En met geen ben ik echt bekend. Er worden mensen vastgezet in steden. In Istanbul staat de slangenzuil op het Paardenplein. Uit een oorlog getrokken. Het gif zou de stad beschermen tegen ziekte’s en ander kwaad. Een granaatappel staat symbool voor vruchtbaarheid, bloed, leven en dood.
Brigitte Bardot heeft wit en heel veel honden. Ze kijkt graag over haar schouder. Brigitte Bardot: “When I love I do it without counting. I give myself entirely. And each time it is the grand love of my life.”
“Like a pomegranate, insides out he’s a woman at heart love him for that” Kate Bush: Eat the music. Met mijn vlees en bloed maak ik druppel zandtorentjes en figuren van klei. Zijn mijn kleren gedragen. Een oude vrouw wie mijn vader kent zegt op de trap: “Here I am in all my glory”. En zij zal dan ook goed de trap afgaan. Waarom zou iemand die iets manifesteert het uitspreken? Het is namelijk al aan de hand dat Kate Bush zich afvraagt: ‘What am I singing’. Er zijn heel veel mensen die geloven in magische krachten. Met z’n drieën zitten wij in onze zandkuil voor de foto. Ik kijk er bedenkelijk bij. Daniel Paul Schreber geloofde rond 1800 onder andere in dat andere mensen een soort robots waren. Hij schrijft: “Soul-voloptuousness (feminine) is not always present in full measure but periodically recedes, partly because I cannot constantly cultivate voluouptousness.” Yet every mantal activity as well as indulging in man’s natural right of thinking nothing (particularly when out walking) is always accompanied by a considerable decrease in bodily well-being.” Hij heeft een connectie met de zon waarbij hij kan opladen. “Miracles directing my gaze are practiced, lately since the rays’ attitude towards me has generally become more friendly it is even done solely for my benefit.” Hij vertroebeld het onderscheid tussen ergens naartoe getrokken worden met je blik, of ergens naar kijken met je eigen wil. Omdat er speciale conversatie bijhoort, wat het tot uitzonderlijk maakt. Dat hij in de instelling zat in Duitsland: De Zonnesteen, is niet een eenvoudig vormsel van gedachten: ‘het moet nog wel gebeuren’.
Deleuze en Guatearri in Frankrijk schrijven: “schizophrenia = extreme mental state co-existent with the capitalist system itself and capitalism keeps enforcing neurosis as a way of maintaining normality.” Net als Foucault: psychiatrische stoornissen zijn altijd second to something else. Ik heb maar weinig gelezen hiervan maar wat leuk is is dat verlangen nooit ophoud omdat mensen werelden zijn! Bij neurose hoort vaak iets dwangmatigs, en ik vraag mij af of ik gewoonlijk gewoon stom ben, maar sinds een poos verzamel ik afval om het weg te gooien. Het is heel vervelend af en toe, maar kan het niet helemaal laten. Misschien zouden meer mensen het moeten doen. Maar in Engeland schrijft Thomas Moore in 1992 pervers: geconfronteerd met eigen angst en weerzin. Ik dacht aan het afval rapen, het ziet er namelijk ook helemaal niet uit (hoe ik het doe), en dat mensen eraan voorbij gaan en zeggen ‘Goed bezig!’ Ik vind mezelf van begin tot eind een snob. En tegelijkertijd doe ik ook gewoon maar iets omdat het kan.
In Nederland schrijft Gert Hekma: “Gewone mensen gingen denken dat ze in een inrichting thuishoorden” “Andere perverten lieten zich minder gelegen liggen aan de nieuwe ideologie en begonnen te experimenteren met seksuele variaties en verdedgiden soms zelfs hun verlangens en belangen, onder wie de mannen die in 1897 in Berlijn de allereeste beweging voor homorechten oprichtten.” De libertijnse moraal gaat voort met “perversies als fragmenten van seksueel plezier’, “seks met dieren is in ieder geval heel wat minder afschuwelijk dan de massale slachtpartijen voor de vleesindustrie.” “Zo kunnen homo’s in hun seksuele leven makkelijker uitingen claimen die in het dagelijks leven ongepast zijn, zoals verkrachting en onderdanigheid.”‘(Omdat de seksuele verschillen tussen mannen en vrouwen die er zijn ingehamerd niet op dezelfde manier seks ervaren). Zo zou de vrouw(?) de ‘actieve’ stimulus van de man nodig hebben om warm te worden, zij zou zelf dus niet warm (frigide) zijn. Of (mogen) zijn. Ik heb een keer een contactadvertentie tegengekomen maar zij woog 75kg! m.imp.man
Je bent niet thuis in een instelling. Je bent thuis onder mensen en daar hebben we in Nederland zo veel van! Ik blijf gewoon zitten. In de 5e klas. En gewoon omdat het kon. Zegt een kind vaak: ‘ik wil niet’? Ouder worden is een subject. En is het wel mogelijk? Wouter Kusters: “Wanneer continüieteit wegvalt, is alles afzonderlijk echter dan echt (hyperreël) maar alles bij elkaar juist onwerkelijk (hyporreël).” Als de werkelijk onecht of alsof –> ene of de andere manier ‘hoe je het bekijkt’ instabiel –> minder reël. Het lijkt heel echt, wanneer het onafhankelijk is hoe je erover denkt.
Deleuze en Guatarri: “Desire is not equal to lacking its object” “Desire engineers partial objects, flows and bodies.” Ik keek naar het plafond en vond de plafonnière vol met dode wespen, en had telkens de gedachte: it is that a wasp has got to be somewhere. Wespen zijn opruimers is mij geleerd. En als in een droom wist ik dat ze nergens anders tegelijkertijd ook konden zijn.
Dat een auto me overvalt en meesleurt over de weg.
Mijn Zoete Ogenblikken 
Plaats een reactie